{"id":1102,"date":"2026-07-30T08:43:44","date_gmt":"2026-07-30T08:43:44","guid":{"rendered":"https:\/\/barcelona.simonglas.net\/?p=1102"},"modified":"2026-07-30T08:58:41","modified_gmt":"2026-07-30T08:58:41","slug":"de-lange-weg","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/barcelona.simonglas.net\/?p=1102","title":{"rendered":"De Lange Weg"},"content":{"rendered":"\n

We hebben nu te horen gekregen dat er een baan voor mij klaar staat in Shanghai, maar dat betekend niet dat we er zo maar naar toe kunnen. De wereld is nog steeds in de greep van Covid, en ook het verkrijgen van de benodigde vergunningen en visa heeft heel wat voeten in de aarde.
Mary, het hoofd HR van The Mill in Shanghai heeft ons een lijst opgestuurd met de documenten die zij nodig heeft om een werkvergunning en een verblijfsvergunning aan te vragen. Trouwboekje, want Marieke mag alleen maar mee als we echt getrouwd zijn, school diploma’s, verklaringen van goed gedrag enzovoort.
We kunnen niet zomaar wat copietjes maken en die opsturen, alles moet geverifieerd worden door de notaris, en dan vertaald worden door een door China erkend vertaal bureau. Al deze documenten moeten we dan zelf afgeven bij de Chinese ambasade.<\/p>\n\n\n\n

Maar voor het allemaal zo ver is gaat Shanghai op slot. Om het hoge aantal covid gevallen in te dammen neemt de Chinese regering drastische maatregelen. Er komt een algehele lockdown voor Shanghai. Iedereen moet binnen blijven, niemand mag naar buiten. Compounds worden met ketting en sloten afgesloten, en sommige gebouwen worden zelfs dicht gelast. Hele straten en wijken worden afgezet met hoge hekken. De beelden van Shanghai uit zien er verlaten en desolaat uit.
Deze lockdown en de beelden die wij daar van zien doen ons een beetje de schrik om het hart slaan. China wordt in Europa vaak afgeschilderd als de grote boosdoener, en deze beelden leken dat te bevestigen. Heel even denken we er aan om de hele boel maar af te blazen, maar ons verlangen om in Shanghai te wonen en zin naar avontuur nemen al snel de overhand. De soep zal wel niet zo heel gegeten worden als die wordt opgediend denken we.
Omdat niemand meer boodschappen kan doen of eten bestellen, deel de regering eten uit aan de compounds. Dat gaat in veel gevallen goed, maar er is ook een geval bekend dat overheids medewerkers van een compoud het eten voor de mensen in de compound verkopen op de zwarte markt. Dit komt uiteraard aan het licht, en de betreffende overheids medewerkers worden gearresteerd.
Gedurende de lockdown moet iedereen zich dagelijks laten testen op Covid. Door heel Shanghai worden noodgebouwtjes neergezet. Daarin zitten de bekende DaBai’s, de medewerkers in de witte overals met maskers en handschoenen. Deze nemen bij iedereen een Covid test af. Lange rijen mensen staat iedere dag te wachten voor deze noodgebouwtjes om een Covid test te doen.
Als blijkt dat iemand Covid heeft, dan wordt die persoon opgehaald van huis en naar een opvang centrum gebracht. Dat zijn grote gebouwen met enorme hallen, vol met veldbedden. Hier krijgt die persoon een veldbed toegewezen, met een kleine persoonlijke area. Iedere dag wordt ook daar een Covid test afgenomen, en als blijkt dat die persoon geen Covid meer heeft, kan die terug naar huis gaan. De meeste met Covid besmette mensen verblijven een dag of vijf in zo’n centrum.

Twee maanden lang zit iedereen opgesloten in Shanghai, en dan, van de ene dag op de andere, is het voorbij. Iedereen mag weer de straat op. De Covid maatregelen zijn echter nog niet geheel voorbij. De dagelijkse Covid checks veranderen in wekelijkse Covid checks, de opvang centra worden gesloten en men heeft nu een app die kan laten zien of men Covid-vrij is of niet. Dit gaat nog een aantal maanden zo door, maar in December wordt er met alles gestopt. Er is dan alleen nog de verplichting om mondkapjes te dragen in het openbaar vervoer. Shanghai keert langzaam terug naar haar oude zelf.<\/p>\n\n\n\n

In de tussentijd zijn wij bezig gegaan met het regelen van alle documenten. We hebben vertaal bureau’s gevonden in Nederland en Spanje, alsmede notarissen. Het lijkt een simpele zaak van wat telefoontjes en mailtjes, maar uiteindelijk zijn we hier toch meerdere maanden zoet mee. Als we alle documenten in huis hebben maken we een afspraak bij de Chinese ambassade in Madrid. Het wordt aangeraden om vroeg in de ochtend naar de ambassade te gaan want ze zijn ’s middags gesloten. Dus om daar vroeg te kunnen zijn, boeken we een hotel voor een nacht, en rijden de volgende dag de vier uur lange rit naar Madrid.
De volgende ochtend zijn we al vroeg bij de ambassade. De ambassade is nog niet open, maar er staat al wel een rijtje mensen te wachten in de gang. Gelukkig zijn het er niet veel, dus geen probleem.
Als we de ambassade een tijdje later open gaat, en we in de rij voor de balie staan te wachten, schiet ons opeens te binnen dat we nog met de familie op vacantie gaan. En voor die vacantie hebben we paspoorten nodig, diezelfde paspoorten die de ambassade nodig heeft om onze visa’s te regelen. Dit zou wel eens probleem kunnen zijn… En dat is het ook. We vragen of ze misschien een scan kunnen maken van ons paspoort, of dat we het later kunnen brengen, maar niets is mogelijk. Ze kunnen onze aanvraag niet in behandeling nemen zonder onze paspoorten.
Omdat we de vacantie met de familie niet willen cancelen, nemen we onze paspoorten en documenten maar weer mee en rijden de vier uur lange rit weer terug naar Barcelona.
Een paar weken later, na de vacantie met de familie, herhalen we procedure nogmaals. Vier uur rijden naar Madrid, een hotel overnachting, en vroeg in de ochtend naar de ambassade en daarna weer vier uur terug naar huis. Dit keer verloopt alles vlotjes. Marieke gaat een tijd later met de trein nog een keer terug naar de ambassade om onze paspoorten, met daarin de visa, op te halen, en daarmee is de volgende stap richting Shanghai gezet.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Ondertussen zijn we aan het denken wat we moeten doen met onze spullen. We wonen nu zo’n acht jaar in Barcelona, en het is verbazend hoe veel rommel je kan verzamelen in zo’n relatief korte tijd. Het contract dat The Mill mij heeft gegeven is voor twee jaar, het is onduidelijk of we langer kunnen of willen blijven, dus alle spullen mee verhuizen naar China is geen goede optie. Onze woning in Barcelona aanhouden terwijl we in China wonen is te duur, dus we zullen onze spullen moeten opslaan.
Weken zijn we bezig met te beslissen wat wel mee gaat, wat word opgeslagen en wat weg kan. Alle spullen in ons huis gaan door onze handen. We zijn zeer rigoureus in onze keuzes. Spullen moeten een echte toegevoegde waarde hebben voor ons, anders doen we ze weg, en uiteindelijk doen we bijna twee derde van onze spullen de deur uit. De maanden die daarop volgen gebruiken we om zoveel mogelijk van de spullen te verkopen op Wallapop, een website voor tweede hands spullen. All ons elektrisch gereedschap, het katten wiel, de televisie, de kacheltjes, de grote tafel in de werkkamer, stellingen, vloerkleden, de expresso machine, noem maar op. Alles wordt er op gezet en langzamerhand wordt ons huis steeds leger.
In de weken voor vertrek beginnen we met het weggooien van de spullen die niet verkocht raken. Stapels boeken worden weggegooid, meerdere keren staat de gang vol met vuilniszakken met overbodig geworden spul dat weg gaat. Dit gaat dagen lang door.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Uiteindelijk zijn we wel zo’n beetje door de spullen die weg kunnen heen. Ook hebben we nog wat grote dingen die we niet hebben kunnen verkopen, zoals onze leren bank en de garderobe kasten in de slaapkamer. Alles wat er nu nog in huis staat gaat in de opslag. Drie dagen voor dat we moeten vertrekken komt het verhuisbedrijf om de spullen op te slaan. Alles wordt keurig netjes veilig ingepakt in bubbeltjes plastic en in een grote houten krat in de verhuiswagen geplaatst. Ze hebben een bouwlift tegen het balkon geplaatst waardoor de verhuis vlot verloopt. Binnen een paar uur zijn al onze spullen weg en is het huis leeg.<\/p>\n\n\n\n