We hebben nu te horen gekregen dat er een baan voor mij klaar staat in Shanghai, maar dat betekend niet dat we er zo maar naar toe kunnen. De wereld is nog steeds in de greep van Covid, en ook het verkrijgen van de benodigde vergunningen en visa heeft heel wat voeten in de aarde.
Mary, het hoofd HR van The Mill in Shanghai heeft ons een lijst opgestuurd met de documenten die zij nodig heeft om een werkvergunning en een verblijfsvergunning aan te vragen. Trouwboekje, want Marieke mag alleen maar mee als we echt getrouwd zijn, school diploma’s, verklaringen van goed gedrag enzovoort.
We kunnen niet zomaar wat copietjes maken en die opsturen, alles moet geverifieerd worden door de notaris, en dan vertaald worden door een door China erkend vertaal bureau. Al deze documenten moeten we dan zelf afgeven bij de Chinese ambasade.
Maar voor het allemaal zo ver is gaat Shanghai op slot. Om het hoge aantal covid gevallen in te dammen neemt de Chinese regering drastische maatregelen. Er komt een algehele lockdown voor Shanghai. Iedereen moet binnen blijven, niemand mag naar buiten. Compounds worden met ketting en sloten afgesloten, en sommige gebouwen worden zelfs dicht gelast. Hele straten en wijken worden afgezet met hoge hekken. De beelden van Shanghai uit zien er verlaten en desolaat uit.
Deze lockdown en de beelden die wij daar van zien doen ons een beetje de schrik om het hart slaan. China wordt in Europa vaak afgeschilderd als de grote boosdoener, en deze beelden leken dat te bevestigen. Heel even denken we er aan om de hele boel maar af te blazen, maar ons verlangen om in Shanghai te wonen en zin naar avontuur nemen al snel de overhand. De soep zal wel niet zo heel gegeten worden als die wordt opgediend denken we.
Omdat niemand meer boodschappen kan doen of eten bestellen, deel de regering eten uit aan de compounds. Dat gaat in veel gevallen goed, maar er is ook een geval bekend dat overheids medewerkers van een compoud het eten voor de mensen in de compound verkopen op de zwarte markt. Dit komt uiteraard aan het licht, en de betreffende overheids medewerkers worden gearresteerd.
Gedurende de lockdown moet iedereen zich dagelijks laten testen op Covid. Door heel Shanghai worden noodgebouwtjes neergezet. Daarin zitten de bekende DaBai’s, de medewerkers in de witte overals met maskers en handschoenen. Deze nemen bij iedereen een Covid test af. Lange rijen mensen staat iedere dag te wachten voor deze noodgebouwtjes om een Covid test te doen.
Als blijkt dat iemand Covid heeft, dan wordt die persoon opgehaald van huis en naar een opvang centrum gebracht. Dat zijn grote gebouwen met enorme hallen, vol met veldbedden. Hier krijgt die persoon een veldbed toegewezen, met een kleine persoonlijke area. Iedere dag wordt ook daar een Covid test afgenomen, en als blijkt dat die persoon geen Covid meer heeft, kan die terug naar huis gaan. De meeste met Covid besmette mensen verblijven een dag of vijf in zo’n centrum.
Twee maanden lang zit iedereen opgesloten in Shanghai, en dan, van de ene dag op de andere, is het voorbij. Iedereen mag weer de straat op. De Covid maatregelen zijn echter nog niet geheel voorbij. De dagelijkse Covid checks veranderen in wekelijkse Covid checks, de opvang centra worden gesloten en men heeft nu een app die kan laten zien of men Covid-vrij is of niet. Dit gaat nog een aantal maanden zo door, maar in December wordt er met alles gestopt. Er is dan alleen nog de verplichting om mondkapjes te dragen in het openbaar vervoer. Shanghai keert langzaam terug naar haar oude zelf.
In de tussentijd zijn wij bezig gegaan met het regelen van alle documenten. We hebben vertaal bureau’s gevonden in Nederland en Spanje, alsmede notarissen. Het lijkt een simpele zaak van wat telefoontjes en mailtjes, maar uiteindelijk zijn we hier toch meerdere maanden zoet mee. Als we alle documenten in huis hebben maken we een afspraak bij de Chinese ambassade in Madrid. Het wordt aangeraden om vroeg in de ochtend naar de ambassade te gaan want ze zijn ’s middags gesloten. Dus om daar vroeg te kunnen zijn, boeken we een hotel voor een nacht, en rijden de volgende dag de vier uur lange rit naar Madrid.
De volgende ochtend zijn we al vroeg bij de ambassade. De ambassade is nog niet open, maar er staat al wel een rijtje mensen te wachten in de gang. Gelukkig zijn het er niet veel, dus geen probleem.
Als we de ambassade een tijdje later open gaat, en we in de rij voor de balie staan te wachten, schiet ons opeens te binnen dat we nog met de familie op vacantie gaan. En voor die vacantie hebben we paspoorten nodig, diezelfde paspoorten die de ambassade nodig heeft om onze visa’s te regelen. Dit zou wel eens probleem kunnen zijn… En dat is het ook. We vragen of ze misschien een scan kunnen maken van ons paspoort, of dat we het later kunnen brengen, maar niets is mogelijk. Ze kunnen onze aanvraag niet in behandeling nemen zonder onze paspoorten.
Omdat we de vacantie met de familie niet willen cancelen, nemen we onze paspoorten en documenten maar weer mee en rijden de vier uur lange rit weer terug naar Barcelona.
Een paar weken later, na de vacantie met de familie, herhalen we procedure nogmaals. Vier uur rijden naar Madrid, een hotel overnachting, en vroeg in de ochtend naar de ambassade en daarna weer vier uur terug naar huis. Dit keer verloopt alles vlotjes. Marieke gaat een tijd later met de trein nog een keer terug naar de ambassade om onze paspoorten, met daarin de visa, op te halen, en daarmee is de volgende stap richting Shanghai gezet.
Ondertussen zijn we aan het denken wat we moeten doen met onze spullen. We wonen nu zo’n acht jaar in Barcelona, en het is verbazend hoe veel rommel je kan verzamelen in zo’n relatief korte tijd. Het contract dat The Mill mij heeft gegeven is voor twee jaar, het is onduidelijk of we langer kunnen of willen blijven, dus alle spullen mee verhuizen naar China is geen goede optie. Onze woning in Barcelona aanhouden terwijl we in China wonen is te duur, dus we zullen onze spullen moeten opslaan.
Weken zijn we bezig met te beslissen wat wel mee gaat, wat word opgeslagen en wat weg kan. Alle spullen in ons huis gaan door onze handen. We zijn zeer rigoureus in onze keuzes. Spullen moeten een echte toegevoegde waarde hebben voor ons, anders doen we ze weg, en uiteindelijk doen we bijna twee derde van onze spullen de deur uit. De maanden die daarop volgen gebruiken we om zoveel mogelijk van de spullen te verkopen op Wallapop, een website voor tweede hands spullen. All ons elektrisch gereedschap, het katten wiel, de televisie, de kacheltjes, de grote tafel in de werkkamer, stellingen, vloerkleden, de expresso machine, noem maar op. Alles wordt er op gezet en langzamerhand wordt ons huis steeds leger.
In de weken voor vertrek beginnen we met het weggooien van de spullen die niet verkocht raken. Stapels boeken worden weggegooid, meerdere keren staat de gang vol met vuilniszakken met overbodig geworden spul dat weg gaat. Dit gaat dagen lang door.
Uiteindelijk zijn we wel zo’n beetje door de spullen die weg kunnen heen. Ook hebben we nog wat grote dingen die we niet hebben kunnen verkopen, zoals onze leren bank en de garderobe kasten in de slaapkamer. Alles wat er nu nog in huis staat gaat in de opslag. Drie dagen voor dat we moeten vertrekken komt het verhuisbedrijf om de spullen op te slaan. Alles wordt keurig netjes veilig ingepakt in bubbeltjes plastic en in een grote houten krat in de verhuiswagen geplaatst. Ze hebben een bouwlift tegen het balkon geplaatst waardoor de verhuis vlot verloopt. Binnen een paar uur zijn al onze spullen weg en is het huis leeg.
De laatste dagen verblijven we in een hotel. We kunnen na deze drukke maanden echter nog niet rustig aan doen. Verhuizen naar het buitenland is als varen op een rivier met een waterval. In het begin vaar je langzaam stroom afwaarts, maar langzamerhand begint de stroming je mee te trekken, steeds sneller en sneller, en op een gegeven moment neemt de stroom de overhand en moet je mee met de flow.
Zo voelde het ook voor ons. De datum van vertrek is nu heel dicht bij, maar er is nog zoveel te doen voordat we met een gerust hart konden gaan.
Als eerste de katten. Omdat het nog steeds Covid is kunnen ze niet mee in het vliegtuig. We hebben een bedrijf ingeschakeld die de katten voor ons naar Shanghai brengt, maar zij vliegen niet de zelfde dag als ons. We hebben dus iemand moeten vinden die een paar weken op onze katten wil passen. De katten moeten we na de verhuis naar haar brengen. Na dat we ze hebben weggebracht blijkt er een probleem te zijn met een van hun paspoorten, dus moeten we terug, paspoort ophalen, naar de dierenarts, paspoort laten aan passen, en weer terug om het paspoort weer af te geven.
Onze auto verkopen we ook nog in de tussentijd. We hebben de auto laatst nog helemaal gewassen en gepoetst, van binnen en van buiten om een goeie prijs te krijgen. Om hem zelf te verkopen, en mensen de auto te laten bezichtigen, hebben we geen tijd. Je krijgt dan wel het hoogste bedrag voor de auto, maar nood breekt wet. Op internet hebben we een bedrijf gevonden die auto’s opkoopt. Ze bieden ons tienduizend euro, ongezien. Daar zijn we redelijk blij mee, geen slechte inruil voor een zes jaar oude auto.
Een dag voor vertrek hebben we een afspraak met iemand van het opkoop bedrijf. We spreken af bij de garage. Als hij onze auto in de verte ziet staan is het al goed, geen uitgebreide inspectie, geen testdrive, hij is al tevreden. We lopen weer naar buiten en gaan bij een cafeetje in de buurt de papieren in orde maken. Na dat alles getekend is belt hij zijn compagnon en minuten later staat het geld bij ons op de rekening. Even later neemt hij afscheid en rijd hij met onze ex-auto weg.
Ondertussen moeten we het huis schoonmaken en hebben we de na-controle. We laten onze zelf gekochte airconditioning, koelkast, wasmachine en afwasmachine staan. We hebben een brief gekregen van de huisbaas dat we sowieso onze gehele borg terug krijgen omdat we de airco en het witgoed laten staan. Maar als de na-controle mevrouw is langs geweest blijkt dat ze 400 euro heeft ingehouden voor een of andere drogreden. We proberen nog om achter de gegevens van de huisbaas te komen om rechtstreeks met hem te communiceren, maar Marcial, onze portier doet vaag en heeft geen gegevens van hem zegt hij. We vermoeden dat hij onder een hoedje speelt met die vrouw en ze gewoon de vierhonderd euro in eigen zak steken. We hebben te weinig tijd om er werk van te maken.
Omdat we het huis niet meer in kunnen hebben we onze printer aan Marcial gegeven (en nog heel wat ander spul wat we niet verkocht kregen). De reden hiervoor is dat we nog een aantal dozen hebben die we nog moeten versturen. En dus staan we op een avond in de hal van onze oude woning dozen dicht te plakken en labels te printen. Wat later neem ik ze mee naar een dichtstbijzijnd winkeltje met een DHL verzend balie waar ik ze verstuur.
Op de hotelkamer herpakken we meerdere malen onze koffers. Iedere koffer mag maximaal 25 kilo wegen, en we blijken toch nog steeds te veel bij ons te hebben. Uiteindelijk moeten we nog ongeveer een koffer aan spullen weggooien. Een heel mooi dik fotoboek over China laten we met pijn in het hart achter in het hotel omdat de vier en halve kilo die het weeg goed kunnen gebruiken voor andere spullen.
Omdat we een groene QR code moeten hebben voordat we het vliegtuig in mogen vragen we die al aan terwijl we in het hotel verblijven. De volgende dag, de dag van vertrek, krijgen we de code terug, en die is rood. Het blijkt dat je de code niet eerder dan 48 uur voor vertrek kan aanvragen. Dat dachten we ook gedaan te hebben, maar de site bedoelt voor vertrek naar China, en omdat wij eerst naar Helsinki vliegen en vandaar uit naar China, hebben we de verkeerde tijd aangehouden.
We moeten dus opnieuw een PRC test laten doen, en opnieuw de code aanvragen. We zoeken naarstig op internet en kunnen een laboratorium vinden dat nog een PCR test kan doen en een paar uur later de uitslag geven. Dus snel de stad in naar dat laboratorium om een PCR test te laten doen. Na de test zit doen we een snelle lunch want we hadden geen tijd voor ontbijt. Marieke brengt intussen het paspoort van Moosje terug naar de oppas. Dan snel terug naar het hotel want om half drie moeten we naar het vliegveld.
Met de taxi rijden we naar het vliegveld. De rij voor de balie is redelijk lang, dus we staan een hele tijd te wachten. Een paar slimme Marokkanen staan naast de rij met een grote rol krimpfolie. Voor 10 euro kan je je koffer laten inpakken in krimpfolie. Dat lijkt ons een goed idee en we laten alle zes koffers insealen. Daar kan niets meer mee gebeuren!
Even later staan we aan de balie en vraagt de medewerker of we misschien laptops of andere dingen op batterijen bij ons hebben. We wijzen trots op onze in-gesealde koffers, daar zitten onze laptops in. Maar volgens de medewerker mag dat niet. Laptops mogen niet mee in de ruim bagage en dus moeten ze er uit. Het probleem is echter dat we alleen van 1 laptop weten in welke koffer die zit, van de andere hebben we geen idee. En dus halen koffer na koffer het folie er af om te zien of de laptop in die koffer zit. Uiteindelijk, na drie koffers vinden we de tweede laptop.
Niet alleen hebben we nu 60 euro weggegooid aan folie wat we er allemaal weer af moesten halen op zoek naar de laptops, als we dit hadden geweten hadden we ook al die andere spullen die we moesten achter laten mee kunnen nemen, waaronder dat mooie boek over China.
De vlucht naar Helsinki gaat voorspoedig. Als we aankomen ligt er sneeuw. We hebben een paar uur door te brengen dus lunchen we in een cafeetje op het vliegveld. Uiteindelijk is het tijd om te vertrekken. We gaan naar de gate, boarden, en gaan zitten in de ons toegewezen stoelen. we zijn klaar voor ons avontuur in Shanghai!
