Lieve iedereen,
Het is heel lang geleden dat we ons blog bijgewerkt hebben…
Het is 1 van de meest drukke periode uit ons leven geweest de afgelopen maanden en nog steeds. Daardoor hebben wij helaas niemand bedankt voor hun kerst- en nieuwjaarswensen en zelf niemand wat gestuurd of gemaild. Dus bij deze willen wij iedereen nog een heel gelukkig nieuwjaar wensen!
We gaan verder waar we gebleven waren:
Na 2 weken logeeropvang in Nederland was het tijd om te gaan klussen in ons appartementje in Valencia. We zouden er samen een week heen gaan en Marieke’s moeder zou op de katten komen passen. Simon kon echter aan de slag bij Glassworks dus werd hij de poezenoppas en Mok de klusser! Marieke ging 2 dagen eerder want de keuken zou geleverd worden. Nadat de afgesproken tijd van levering een dik uur overschreden was ging ze bellen. Heel lang in de wacht met haar Nederlandse telefoon op wat later bleek een heel duur servicenummer om uiteindelijk te horen te krijgen dat zonder opgaaf van reden de keuken 2 dagen later geleverd zou worden. Zeer frustrerend, dan maar aan de slag met verf. Op internet een verfzaak ge-googled en met een karretje van de Chinese bazaar een heel eind gelopen om heel veel verf te halen. Later bleken er meerdere verfzaken veel dichter bij te zitten maar al doende leert men. Nog later bleek dat de mensen die ons huis opknapten het gewoon bij hun zaak konden bestellen en nog naar boven brachten ook. Dat weten we nu allemaal voor de volgende keer!
Mok arriveerde 2 dagen later in de zinderende hitte en met 38 graden gingen ze oude verf van plinten en vloer af steken en muren en plafonds verven. Dat was best een uitdaging!
Een paar dagen later kwam Simon voor het weekend en ging Mok met de bus terug naar Barcelona om nog even op de katten te passen.
Het verven bleek uiteraard weer veel meer werk te zijn dan gedacht zoals dat altijd bij klussen gaat dus we hadden geen tijd meer om de keuken te doen. We vroegen een offerte en aangezien de prijs erg meeviel leek het ons beter om het de vakman te laten doen!
Met bijna al het verfwerk gedaan, stapten we weer in de trein terug naar Barcelona.
2 dagen later kwamen Piet en Annemiek bij ons op visite. Zij hadden zes weken vakantie en op hun zwerftocht door Frankrijk zijn ze ook bij ons even aan geweest. Wij keken hier naar uit en hadden al wat voorwerk gedaan. Piet en Annemiek zijn echte vis-eters en wij hadden in Barceloneta een echt, klein, origineel, authentiek, gezellig visrestaurantje gevonden. Daar zouden wij ze mee naar toe nemen, we wisten zeker dat ze dat geweldig zouden vinden, dit kon niet mis gaan.
Nadat Marieke ze had opgevangen om samen door Barcelona naar de parkeergarage te rijden, is Piet eerst weer wat op krachten gekomen door middel van een klein dutje in de hitte. Daarna gezellig gekletst en thee gedronken. Voor het diner zijn we dicht bij huis gebleven, El Atril, een gezellig tapas tentje waar we lekker op het terras zaten en Simon zich na zijn werk bij ons voegde. Het toetje nuttigden we bij BUBO.
De volgende dag zijn we met zijn allen naar het ziekenhuis gegaan. Dit lag niet aan het eten van de vorige avond. Het gedeelte van het ziekenhuis wat wij bezochten was niet meer als zodanig in gebruik, maar is nu een museum. Ziekenhuis San Pau is een schitterend voorbeeld van modernisme, vol met mozaïek tableaus, gebeeldhouwde zuilen, prachtige kleuren en geweldige architectonische details. Het is een lust voor het oog om daar rond te wandelen. Het idee er achter was dat als men een aangename omgeving voor de zieken maakt, deze sneller genezen zullen zijn, wat inderdaad ook zo bleek te werken. Het ziet er in ieder geval vele malen mooier uit als de lelijke grijze blokkendozen van het nieuwe ziekenhuis die ze verderop op het terrein aan het bouwen zijn.
Aan het einde van de dag gingen we op stap naar onze verrassing, het authentieke visrestaurant. Toen wij daar aankwamen waren ook Piet en Annemiek erg onder de indruk, het gezellige interieur, de mooi uitgestalde vis op een tafel. We wilden al naar binnen lopen toen de ober ons vroeg of we binnen of buiten wilden zitten. Dat wisten we niet, dat je er ook buiten kon zitten! Gezien het nog aardig heet was wilden we dat wel. Toen we de ober volgden en we de hoek om kwamen zagen we, inderdaad, een terras. Een immens terras… een terras dat we wel kenden van zien, zo’n typisch toeristenterras waarvan we geen idee hadden dat dit bij ons knusse tentje hoorde. Dit was een enorme tent, een vreetschuur onder grote plastic parasols, met schreeuwende obers en rood verbrande toeristen. En ook de ons aangewezen ober liet zich van zijn beste kant zien, vol bravoure over zijn twee woorden Nederlands, vol ongeduld met het uitleggen waarom de kreeft wel voor 13 euro op de kaart stond, maar dat iedereen toch wel wist dat dit voor die prijs niet kon en dus ook niet voor die prijs besteld kon worden, en vol desinteresse voor zijn gasten tijdens de rest van het diner. Met ook nog het feit dat de wijn niet per glas maar alleen per fles besteld kon worden was onze verassing veranderd in een fiasco.
De ochtend van de derde dag heeft Annemiek besteed om haar munten verzameling aan te vullen bij de munten verkopers op Plaza Reial terwijl Piet wat probeerde bij te slapen. Met een wandeling door Gracia hebben wij de middag langzaam weg geslenterd in de hitte.
`s Avonds zijn we in de tuin van een restaurantje in de stad gaan eten, hier hadden wij al eerder gegeten dus we wisten wat we konden verwachten en een tweede fiasco bleef ons bespaard.
De volgende dag zijn Piet en Annemiek weer vertrokken naar Frankrijk, Marieke naar de Ardennen voor een kampeervakantie met haar moeder en Simon naar zijn werk.
Na een week vakantieopvang in Noordwijk kwam Marieke ‘s nachts om 3.00 uur thuis (Vueling heeft altijd veel vertraging de laatste vlucht van de dag) en na een paar uurtjes slaap kregen wij op 19 augustus onverwacht aangenaam bezoek. Terwijl wij op het punt stonden om te vertrekken kwamen neef Thijs en zijn Franse vriendin Marianne langs en zijn we met hen gaan lunchen bij het restaurant beneden. Gezellig gekletst over van alles en nog wat. Het bezoek was helaas veel te kort want wij moesten ons vliegtuig naar Londen gaan halen om ons nieuwe nichtje te gaan begroeten.
Het was weer heel gezellig in Londen, en Florentine was heel blij met haar nieuwe zusje. Het is jammer dat ze zo ver weg wonen en we ze dus zo weinig kunnen zien.
