Vandaag is een feestdag voor Spanje, San Juan. Ik weet niet zeker wat het verhaal hier achter is, ik zou het kunnen opzoeken, maar daar heb ik niet zo veel zin in, het is tenslotte een feestdag.
We hebben besloten een deel van deze dag wandelend door te brengen, en de keuze van het te doorkruisen gebied viel op Mont Juic. Na een klim in de brandende zon is het goed vertoeven op het terras met enkele versnaperringen.
Brunell is de naam van een oude patisseria (banketbakker) bij ons in de straat. Honderden malen zijn wij er langs gelopen zonder er naar binnen te gaan. Het was een oude patisseria met donkere etalages, en ik kan u vertellen dat dezelfde chocolade pinda krullen enkele jaren aaneen in de etalage hebben gelegen.
Op een dag was hij dicht, eerst dachten we dat het kwam door een feestdag, wat later dat ze misschien op vacantie waren, maar al snel werd het duidelijk dat het voor altijd was. Niet geheel verbazend, gezien de kring aan clientele beperkt leek.
Eerlijk gezegt, en ondanks dat we er nooit kwamen vonden we het toch een beetje jammer dat Brunell ter ziele was gegaan. Onze wijk is al zo gericht op toeristen, en Brunell was nog een van de zeldzame linken naar een ander El Born, meer authentiek als u wilt.
Uiteraard streeft de beschaving als maar voorts en komt aan alles een eind, dus hoewel triest dat een stukje origineel El Born ten onder gaat, het bied ook weer nieuwe kansen voor nieuwe ondernemers. Onze hoop was echter wel dat het niet de zoveelste souvenir winkel zou worden.
Na een jaar te hebben leeg gestaan verschenen er pamfletten op de ramen met een hoopvolle boodschap. De nieuwe eigenaren bleken onze gevoelens te delen, ook zij wilden een stukje oud El Born beschermen en bewaren. Er viel te lezen dat na een noodzakelijke verbouwing en modernisering de zaak weer open zou gaan onder de oude naam Brunell, bekend en geliefd in de wijk sinds 1852.
De eigenaren hebben woord gehouden, en dat is waar we nu zitten, in het cafe gedeelte van de opgeknapte Brunells. Al meerdere malen sinds de opening twee weken geleden hebben wij geprobeerd een plaatsje te bemachtigen, maar dat was tot nu toe nog niet gelukt,deels door het beperkt aantal plaatsen in verband met corona, deels door hun eigen succses, het zit vaak vol. En als het aan ons ligt zullen wij hun zeker helpen met hun succses te vergroten, als er plek is natuurlijk.
Vandaag is de eerste dag sinds de lockdown dat we weer vrij kunnen wandelen. De uren dat je naar buiten mag alsmede de afstand die men zich van huis mag verwijderen zijn losgelaten.
Hier hebben wij natuurlijk direct gebruik van gemaakt. Het is een van onze liefhebberijen om de gehele dag door Barcelona te zwerven, van terrasje naar terrasje. Dit doen wij uiteraard geheel onzelfzuchtig om de gasten die we gedurende het jaar ontvangen een telkens verversende keuze aan restaurants en cafés te kunnen aanbieden.
Hoewel de start van onze slenterdag wat vertraagd was, genieten we weer met volle teugen van onze mooie stad. Een van de dingen die anders zijn door de Corona maatregelen is dat er midden in Juni geen toeristen zijn. Daar waar je nornaal over de hoofden kan lopen, is het nu stil en verlaten. Toch een beetje vreemde ervaring moet ik zeggen, want in Barcelona is warm weer synoniem aan drommen mensen.
Hier een foto van een pleintje in het centrum wat er nu een beetje verlaten bij ligt.
Een kleine update bij dit artikel.
Het is uiteindelijk een heerlijke dag geworden. En ondanks de langzame start zijn we toch verder gekomen dan verwacht. Uiteindelijk zijn we in de wijk boven Pedralbes terecht gekomen.
Eenmaal daar in de buurt liep het tegen etenstijd en hadden we het goede idee om te gaan eten El Jardi de L’Abadessa, een restaurant met een grote tuin. We hebben daar een aantal jaren terug al eens gegeten. De kwaliteit van het eten is ok, maar de ambiance is geweldig.Helaas waren alle beschikbare plaatsen al gereserveerd voor die avond en konden er dus niet terecht.
Na deze teleurstelling zijn we maar weer op de weg terug naar huis gegaan. De verhouding restaurant/bewoners in die buurt is wel wat anders dan bij ons in El Born en nu het sinds kort pas weer mogelijk is om te gaan uiteten én dat het zaterdag avond was, was de kans dat alle restaurants in die buurt vol zaten erg groot. Gelukkig kwamen we nog een restaurant tegen die wel plaats voor ons had.
Na een heerlijke en voedzame maaltijd besloten we om de rest van de weg ook te voet af te leggen. Uiteindelijk kwamen we rond 12 ’s nachts aan bij ons huis, en hadden we in totaal op die dag 22 kilometer gelopen.
Gisteren avond zijn we voor het eerst weer wezen uit eten met vrienden. Het was erg leuk om elkaar weer in het echt te zien.
Gedurende de lockdown hielden we ieder weekend een video-meeting via Skype. Soms alleen voor een babeltje, maar we hebben ook een aantal keren, via Skype, een kook-in gehouden, waarbij we alemaal het zelfde gerecht kookten en het gezamelijk op aten. Toch samen eten maar met voldoende social distancing.
Die social distance was er gisteren niet meer, en we hopen dus maar dat niemand Corona had meegenomen naar de ontmoeting. Het eten was prima, en het was fijn om iedereen weer eens in levende lijve te zien en spreken!
Vandaag hebben we de wet overtreden en zijn naar zee gelopen. We mogen maar enkele uren buiten zijn in dit Corona tijdperk, van 8 tot 11 uur ’s avonds mogen wij ons op straat begeven.
Echter, ondanks dat we wel de straat op mogen, mag men zich niet verder dan één kilometer van de woning verwijderen.
Normaal houden wij ons hier uiteraard strikt aan! Maar soms blijk je in die korte tijd die je hebt toch veel verder te hebben gelopen als dat je had verwacht…
