Maand: februari 2016

Vorig weekend gingen we calçots eten. Het is een typisch Catalaans gerecht dat maar korte tijd te krijgen is. Het zijn een soort lente-uien, die geroosterd worden op een dakpan. Het zwart gebakerde gedeelte trek je eraf en de rest eet je met een speciaal sausje. Een collega van Simon had het adres gegeven van HET calçots restaurant van Barcelona. We maakten een reservering voor zaterdagavond 20.30 uur, niet te laat want ik moest de volgende dag heel vroeg naar NL. We pakten de metro want het lag aardig ver weg en daarna moesten we nog 10 minuten vrij steil omhoog lopen. Het zag er leuk uit met een gezellig buiten terras en binnen was er… helemaal niemand! Ik dacht al een smuikend lachje gehoord te hebben toen ik de reservering maakte.

Het was verbazend lekker de calçots

Daarna is het een zooitje

Deze man zagen we aan het werk bij de Arc de triomph, dat zag er heel knap uit! Een heel apparaat, elke vinger bestuurt iets.

Afgelopen week was ik in Nederland aan het werk en heb ik de nodige hagel wel gezien. Ik stuurde Simon er toen een foto van waarop hij reageerde met: Oh, dat dat nog bestaat! Maar vandaag kregen we hier in Barcelona ook een bui!

Ik vloog donderdagavond laat terug, mét vertraging en was pas om 3 uur ’s nachts thuis. Om half 9 weer op want er lag een hoop werk voor de Oogappelboom te wachten. Vandaag ook nog gewerkt maar morgen kan ik dan met de verhuis bezig gaan, ik heb er erg veel zin in. Gisteren moesten ze bij ons in de luchtkoker zijn bij de badkamer. Wij dachten dat ze eindelijk dít op gingen ruimen:

Maar nee, ik weet niet wat ze wel gedaan hebben, in ieder geval onze ladder verplaatst waar we nu niet meer bij kunnen zonder uit het raam te klimmen en vies te worden.

Nog even wat kattenfoto’s. Beertje heeft weer mee genoten van een spelletje dat Simon speelde

En wilde Astrid graag aaien

Minou geniet van de warmte als het kacheltje aan is

Sam en Moos hebben het koud

Moos is weer ziek, enorme diarree ondanks de cortisone spuiten die Simon elke 4 dagen bij hem zet. Vanochtend weer diarree ingeleverd voor onderzoek. Gelukkig blijven we in de buurt van onze dierenarts wonen, zelfs dichterbij, want zo’n goedkope dierenarts gaan we nooit meer vinden en met Moos is dat wel heel fijn!

Vandaag mochten we tijdens een late pauze van Simon het e.e.a. op gaan meten in ons nieuwe appartement. De portier zou ons de sleutel geven. De portier is een kleine man van vermoedelijk in de 60 met vriendelijke pretoogjes.

Toen we aankwamen stond hij te praten met een vrouw met een hondje en hij liet haar allemaal foto’s op zijn telefoon zien van ook een hondje nemen we aan. Hij zei even enthousiast hallo tegen ons en vertelde dat de vrouw met wie hij stond te praten een Nederlandse naam had, Beatrix maar Zweeds was en heel goed Spaans praatte (grr). Vervolgens ging hij door met haar foto’s laten zien: “Kijk hier, met zijn witte befje en kijk hier met mijn vrouw en kijk hier hoe schattig op de bank.” De vrouw wilde wel naar binnen zagen we maar dat lukte pas na een foto of twintig.

Toen waren wij eindelijk aan de beurt: “Hallo, hallo, gefeliciteerd! Welkom, welkom! Ik was zó blij toen ik hoorde dat jullie hier kwamen wonen! Ik zei tegen de makelaar wat ben ik daar blij om, ik vond het zo’n sympathieke mensen en zo aardig! En jullie krijgen hier zo’n mooi appartement, met zoveel licht. Dus jullie komen even kijken, meten, neem je tijd, kijk lekker rond en meet maar alles en als je dan terug komt geeft je mij de sleutel weer en als jullie het contract hebben getekend dan maak ik ook sleutels bij voor jullie!” Toen kregen we 2 keer een hele uitleg over de 3 sleutels, vooral de sleutel waarvan niemand wist waarvan die was en dat we nooit voor iemand de deur open mogen doen die we niet kennen, en nét op het punt dat we dachten en nu kunnen we gaan, vroeg hij onze naam. Bij mijn naam keek hij zeer fronsend maar bij Simon’s  naam ging hij helemaal stralen: ” Ah, Simón, qué nombre bonito, no? Y Espagnol, ah, muy bien Simón!” waarbij hij Simon allemaal schouderklopjes gaf. Toen zei hij dat hij Eleuterio heette, echt onuitspreekbaar. En toen kregen we het hele verhaal te horen waarom hij zo heette. Zijn moeder had 5 kinderen gehad en dat vond ze wel genoeg en ze heetten Francisco, Rosita etc. en toen, na 8 jaar kwamen hij en zijn broer nog toen zijn moeder al 44 was en omdat de rest van zijn broers en zussen naar familie van moeder was genoemd, werd hij naar familie van zijn vader genoemd, dus vandaar, het was ook een naam die niet veel voorkomt. Toen kregen we weer te horen waar alle sleutels voor waren en dat we onze tijd moesten nemen en toen konden we eindelijk gaan.

Het was heel leuk om het appartement weer te zien, echt groot! Toen we terugkwamen kregen we weer allemaal complimentjes en dat als we er wonen en er iets stuk is, we alleen maar hoeven te zeggen Eleuterio er is iets stuk en dan zorgt hij ervoor. Ik denk dat wij in een heel rap tempo Spaans gaan leren! En dat  als we snel de deur uit willen of thuis willen komen we niet tussen 9 en 13 uur en 16 en 19.30 uur moeten weggaan of aankomen!

Jawel, het is gelukt, we gaan verhuizen! Maandagochtend gingen we bij een appartementje in Raval kijken maar dat was veel te klein en had ramen met iets erin waardoor je niet naar buiten kon kijken.

’s middags gingen we naar een ander appartement kijken bij ons in de straat, meer richting het park, in een breder stuk straat met minder toeristen, en dat was heel mooi! We vonden het wel duur dus zeiden dat we er € 50,- minder voor wilden betalen per maand. Dat zou de makelaar met de huisbaas bespreken.

In de hoop dat het wat zou worden, gingen we ’s avonds aan de overkant wat tapas eten bij de Pulperia. Bij het donkere raam onder het lantaarnpaallicht is het appartement.

Gisteren kregen we te horen dat de huisbaas geen € 50,- maar wel € 25,- wilde zakken. De makelaar stelde voor te vragen of de huisbaas daarnaast ermee akkoord zou gaan om de eerste maand huur niet te betalen zodat we daar een koelkast en wasmachine voor konden kopen (die dan van de huisbaas zouden zijn).

Dat heen en weer gemail gisteren ging allemaal vlotjes en snel. Vandaag hoorden we echter niets meer. Misschien waren er wel andere mensen wezen kijken die gewoon meteen met de gevraagde huurprijs akkoord gingen? Om 18.00 uur kreeg ik het op mijn heupen en mailde met Simon dat een wasmachine en koelkast misschien niet een hele maand huur zouden kosten dus dat we konden zeggen dat we het verschil dan natuurlijk betaalden. Ik rende naar schuin tegenover om een beetje de prijzen van witgoed te bekijken en toen ik bij thuiskomst de eerste regel naar de makelaar begon te typen, belde ze.

Ze vertelde dat de huisbaas ons de hele maand maart kado geeft en het witgoed dat we wel of niet willen kopen van ons is! En de € 25,- korting op de huur. Waar zit het addertje, denk je dan als Hollander. Geen idee, we gaan er voorlopig maar van uit dat huisbazen hier in Spanje hele lieve mensen zijn.

29 februari krijgen we de sleutel en 21 maart zijn we deze bouwput uit!

Dit is het gebouw, de 3 balkonnetjes rechts van het pijltje zijn van ons. Twee verdiepingen onder ons zit een Argentijns restaurant en het nagerechten restaurant!

Dit is de entree beneden. De portier is super aardig en deze portier spreekt verstaanbaar Spaans!

Ons adres is op de eerste verdieping maar in feite is het op de derde; je hebt eerst de entreplanta, dan de principal en dan la primera planta. We komen 1 verdieping hoger te zitten dan nu maar met een lift en een stuk groter: 90m2! En een echte slaapkamer! Helaas geen logeerkamer maar als je enigszins betaalbaar wil blijven wonen in deze buurt, kun je niet alles hebben.

De hal met aan het einde de deur naar de slaapkamer:

De keuken, weer op gas koken!:

De werkruimte, de open haard kun je helaas niet gebruiken. De deur gaat naar de woonkamer:

De woonkamer, behoorlijk groot, we zijn benieuwd hoe dat gaat bevallen zo zonder verwarming! Door de deur kijk je de slaapkamer in:

De slaapkamer:

En heel vreemd, 2 badkamers naast elkaar:

Het uitzicht vanaf het balkon, als je een beetje naar rechts kijkt:

Wij zijn blij!

Dit weekend is het feest van Santa Eulalia,  en de nieuwe burgemeester heeft er vrijdag ook een officiele feestdag van gemaakt dus Simon was vrij! Er zijn het hele weekend lichtvoorstellingen en ’s avonds bekeken we er 2

Gisteren begon de dag met een ellenlange optocht ter ere van Santa Eulalia door onze straat heen. Weer veel poppen en heel veel drum bands. Het leuke van die drum bands is dat van heel klein, zo’n 4 jaar oud tot bejaarden daar bij zitten in dezelfde band.

’s Middags maakten we weer een lange wandeling, weer tot aan de rand van Barcelona. Het was uitzonderlijk mooi weer met 23 graden!

Het is hier ook een hele zachte winter. Vorig jaar sliepen we met soms wel 4 dekens en hadden het nóg koud, nu meestal maar met 1. Het miezerde afgelopen week 2 dagen en toen was het 100 dagen geleden dat het voor het laatst geregend had! Vannacht regende het heel hard.

We hadden aan het begin van de winter een badkamer radiator gekocht omdat we het vorig jaar zo koud hadden in de douche maar we hebben hem misschien maar 4 keer gebruikt!

Morgen gaan we samen vóórdat Simon naar zijn werk gaat bij een appartementje kijken. Eergisteren dronken we wat op een terrasje onder dat appartementje.

Het voordeel van dit appartementje is dat het 3 slaapkamers heeft, heel licht is, vrij uitzicht op deze bomen heeft, je de was buiten kan hangen en het goedkoop is.

Het nadeel is dat het ws. vrij klein is, heel licht is en dus in de zomer heel heet, en het niet in onze leuke buurt ligt maar in Raval.

Morgen bellen we ook nog voor een afspraak voor een appartement in onze straat maar dan in het bredere stuk, meer richting het park, met hele mooie plafonds en en een open haard maar duurder en maar 1 slaapkamer.

We houden jullie op de hoogte!

Toen mijn moeder er nog was maakten we een lange wandeling en kwamen uit bij het trammetje dat naar de tibidabo gaat. Daar was een restaurantje met een geweldig uitzicht, er zaten geen ramen voor.

Toen we terug kwamen van de wandeling troffen we de badkamer vol bouwstof aan. De luchtkoker waar het raam van onze badkamer op uit komt en wat voorheen open was zodat de badkamer redelijk droog werd, is afgesloten waardoor de tegels van de badkamer bijna de hele dag nat blijven. Nu hebben ze in die koker een plateautje gehangen waar ze op aan het werk zijn en wat al deze stof heeft veroorzaakd. Terwijl ik kookte was mijn moeder zo lief de hele badkamer schoon te maken.

We hebben een tijd lang de was buiten op kunnen hangen wat ideaal was want binnen is het na 3 dagen nog niet droog en buiten in een dag. Nu hebben we echter stijgers voor de ramen gekregen en kunnen we de was dus niet meer buiten hangen helaas. Minou is een keer van bovenaf de kast op het droogrek gesprongen dat we voor binnen hadden en dat was helemaal verbogen en onbruikbaar geraakt. Dus op de naar de corte ingles waar we een ideale droogtoren op wieltjes vonden. Nu staat het in ieder geval niet meer zo in de weg als het vorige droogrek. Maar gezelliger wordt het er niet op.

Ik ben met mijn moeder nog naar 3 appartementjes gaan kijken maar die waren of te hoog en zonder lift (en we willen wel dat Gerda en Astrid kunnen blijven komen) of het was te klein, of het was ‘interior’ wat betekent dat je geen kamers aan de straatkant hebt.

We zijn met Moos ook nog gaan ontbijt-picknicken in het park.

’s Avonds werden we op heerlijke tapas getrakteerd!!!

Mijn moeder en ik vlogen samen weer terug naar NL om te werken en weer in deze depressieve toestand terecht te komen.

Gelukkig weet ik dat het voor mij altijd maar tijdelijk is maar we hebben erg met jullie te doen…

 

 

 

 

 

Gisteren maakten we weer een lange wandeling, via Mont Juïc naar Sants. We dronken wat bij het paleis bij Placa España en genoten van het uitzicht.

Op de terugweg wilden we de metro pakken want we waren erg moe maar helaas was net de wedstrijd Barcelona-Madrid afgelopen en waren de metro’s afgeladen vol.

We zijn dus toch eerst nog een stuk gaan lopen. Na een uur probeerden we het weer en toen lukte het wel. We stapten uit bij Placa Cataluna omdat we voor Moos nog een truitje wilden kopen. Hij was al een paar dagen depri, knorde niet meer en leek het koud te hebben. Inmiddels was het ook etenstijd en gingen we tapas eten in een inie-minie tentje.

Moos was erg blij met zijn truitje. Hij knort nu weer.

Vanmiddag kwam oma, dat vond Moos ook leuk. We aten een heerlijk gebakje bij Bubo. Daarna moesten Simon en ik ons huiswerk voor Spaans nog maken en ging oma het park in. ’s Avonds heerlijk gegeten bij el mercat Princesa en nu zit de vakantie er weer op.