Maand: september 2015

Vorige week was ik een kleine week in NL aan het werk. Een druk werkweekend met veel kinderen en daarom heen nog een paar dagen 2 broertjes gehad. Op de terugvlucht naar Barcelona waren de luchten erg mooi.

Intussen was hier in Barcelona een feestweek bezig “La mèrce” en de afsluitende dag van die week was een Catalaanse feestdag en dus had Simon donderdag vrij.

Woensdagavond gingen we ook al op pad.

Her en der bij wat podia kijken en langs de kermis gelopen. Vanaf 01.00 uur was er een concert op het strand maar het ging regenen en we waren moe dus zijn naar huis gegaan.

Ook donderdag was veel te doen in het park aan het einde van onze straat. Er stond oa. een half vliegtuig en vele podia.

We aten een lekker broodje

En omdat we nu lid zijn van de dierentuin, die ook in het park ligt, liepen we nog een rondje door de dierentuin. Daarna naar de andere kant van onze straat gelopen waar de levensgrote poppen een ronde deden.

Toen moe naar huis, even bijtanken om vervolgens de metro naar plaza españa te pakken voor het afsluitende vuurwerk.

We kwamen uit de metro midden in de mensenmassa uit. Helaas stonden we achter een grote zuil maar we konden nog genoeg van het vuurwerk, in samenspel met muziek, zien. De foto zegt het niet maar het was ongelofelijk mooi, wat een show!

Dit was de mensenmassa áchter ons:

Het was een geweldige feestdag!

Vervolgens zijn we met de meute naar huis gelopen want de metro pakken leek ons niet haalbaar.

Vandaag dacht ik zelf mijn haren weer even bij te punten. Dat was de vorige keer best goed gelukt. Nu besloot ik echter dat ik er ook wel een beetje laagjes in kon knippen. Dat was op zijn zachtst gezegd niet zo goed gelukt. Toch maar naar de kapper dan. Ik ging naar een kappertje bij ons in de wijk omdat die goedkoop is en ik die wel grappig vindt. Ze lijken daar met 3 generaties in de kleine kapsalon te leven. Oma knipt, opa wast, zoon zit op zijn telefoon, grote kleindochter veegt haren op middelste kleindochter speelt met de kleinste en de peuter kleindochter doet schattig.

Ik probeerde uit te leggen wat ik wilde. De middelste kleindochter bleek wat Engels te kennen. Haar Engels leek mij echter nog slechter dan mijn Spaans dus ik zei het zelf ook nog maar een keer in het Spaans zo goed en zo kwaad als dat ging. (Elke pauze besteden we nu trouwens aan elkaar Spaans overhoren, hopelijk werpt dat binnenkort zijn vruchten af!)

Het eerste stukje haar dat eraf werd geknipt was precies wat ik bedoelde; zo min mogelijk. Via de spiegel kon ik tv kijken en dat had ik beter niet kunnen doen want te laat zag ik dat mijn idee van een beetje laagjes niet overeen kwam met oma’s idee van laagjes. Van de bovenste laag haren knipte ze zeker 20 cm af!

Oké dacht ik, dit is weer een ervaring (tv aan, daar doorheen de muziek die zoon op zijn telefoon zit te luisteren, peuter die daar op danst, oudste kleindochter die aan het bellen is en middelste kleindochter die knippende oma wat op haar telefoon laat zien, terwijl ik intussen mijn gezicht niet kan zien in de spiegel want daar staat een xxl spuitbus haarlak voor) en mijn haar groeit vast weer aan. Toen ze klaar was met knippen, dat vermoedde ik althans, ging ze mijn haar in allemaal stukjes verdelen en met klemmen vast zetten. Toch nog niet klaar met knippen dan dacht ik. Maar dat was ze wel want ze ging elke plukje met een ronde borstel zo strak mogelijk föhnen. Ik wilde niet geföhnd worden maar vond het lullig dat te zeggen na al het werk dat ze in de plukjes haar opsteken had gestoken. Ik kreeg een houten pollepel om over mijn oor te houden zodat mijn oren niet zouden verbranden. Ik probeerde alle gedachten aan wat het dan wel niet met mijn haren zou doen te verbannen. Toen ze eindelijk klaar was met föhnen ging ze mijn haren rond mijn hoofd draaien en kreeg ik daar een gehaakt mutsje overheen. Ik dacht: “Wil ze me laten zien hoe dit staat zodat ik dat mutsje ga kopen?” Maar nee, ze ging door het mutsje heen mijn haar op een koele stand föhnen. Daarna werd er her en der nog wat geborsteld, ging er een of andere olie in en verdween eindelijk de spuitbus voor mijn neus om over mijn hoofd gespoten te worden. En toen was het ineens na 5 kwartier klaar! Voor 25 euro. Dat is dan wel goedkoop denk ik maar het gaat me jaren kosten om mijn haar weer een beetje op lengte te krijgen… Ik neem aan dat na een keertje wassen mijn gestreken haar in ieder geval wel weer een beetje krul zal hebben.

Simon vond het heel Amerikaans en heel volwassen “en zo ben je helemaal niet”. Ik probeer daar maar een compliment in te zien.

Vandaag heeft Simon eindelijk duidelijkheid gekregen over zijn situatie hier. Barcelona heeft geld om 1 iemand aan te nemen. Ze willen dan iemand aan nemen die een bepaald software programma kent, wat Simon niet kent. Als ze geld hadden voor 2 personen zouden ze hem wél aannemen.

Ze boden Simon vervolgens verschillende opties:

In Barcelona blijven wonen en gaan free lancen en dan zou Barcelona hem zoveel mogelijk inzetten. Ze hebben echter liever dat hij in dienst blijft van Glassworks want ze willen hem niet kwijt. Er staat nog steeds een bureau voor hem klaar in Amsterdam ondanks dat daar net 2 nieuwe mensen zijn aangenomen, hij kan zo weer terug. Hij zou ook in Londen kunnen gaan werken maar dat zagen ze hem niet snel doen. De laatste en voor ons beste optie is dat hij in dienst blijft van Amsterdam maar werkt voor Barcelona. Barcelona betaalt dan Amsterdam. Op het moment dat Barcelona niet genoeg werk heeft, wordt Simon ingezet voor Amsterdam of Londen, vanuit Barcelona. Tenzij er hele grote klussen zijn, dan zal hij de eerste weken van een klus naar Amsterdam of Londen gaan. Eigenlijk verandert er dus niets aan de huidige situatie en kunnen we gewoon in Barcelona blijven! Hoelang we blijven weten we niet want Simon wil ook verder in zijn carrière en die mogelijkheden zijn hier niet echt maar het eerste half jaar/jaar zullen we hier zeker nog wel zijn!

Vrijdag kwamen Jan Paul, Katy en Florentine aan. Katy, Florentine en ik gingen nog boodschappen doen op de markt terwijl Jan Paul de huurauto terug bracht naar het vliegveld. Daarna moest ik nog even werken en gingen zij wandelen. Toen simon om half 8 thuis kwam, hebben we lekker gegeten, een grote hobby van Florentine, ze vond het ‘Yammie!’

De volgende dag was Simon jarig en heel Barcelona en busladingen vol Cataloniërs van het platteland vierden het mee!

Simon zal, als we in Barcelona blijven dus altijd vrij zijn op zijn verjaardig. De oorspronkelijke rouwdiensten op 11 september ter nagedachtenis aan de gevallenen bij de nederlaag van Catalonie in 1714, zijn langzaamaan een feest geworden voor meer onafhankelijkeheid van Catalonië. Demonstraties en feesten en heeeeeel veeeeel mensen. Wat een drukte, nergens plek op een terrasje…  Na een wandeling gingen we voor Simon’s verjaardag om half 4 lunchen bij l’Artisan. We moesten 25 minuten wachten maar wat was het lekker!!! En het toetje van crema catalan-schuim over ijs heen was waarschijnlijk het lekkerste toetje dat we ooit op hebben. Dit zijn Simon’s favoriete gefrituurde gorgonzola-bollen:

Florentine begon met een rijstwafel maar later deed ze zich ook te goed aan champignon-risotto.

Na deze overdadige en late lunch liepen we naar het strand. Simon en ik deden een tukje terwijl Florentine het druk had met Muñeca, de pop die ze van ons heeft gehad.

Eenmaal thuis trakteerden Jan Paul en Katy voor Simon’s verjaardag op het taartje dat bij de feestdag van 11 september hoort. Na de geweldige luch was dit meteen ons avondeten, we zaten nog zó vol!

De geel-rode strepen zijn de Catalaanse vlag. En op het papier stond dit geschreven in het Catalaans (met vertaalmachines vertaald):

De 10 geboden van het Catalaans nationalisme

1.    Cataluña is uw grond/land. Dit is uw natie.
2.    De grond/land is heilig. Een verrader wie het durft te ontheiligen.
3.    De taal, de historie, de provincies, de ecologie, de folklore, de instellingen, en        nationale feesten zijn uw erfenis: bewaar het angstvallig en verrijk het.
4.    Verkoop Cataluña niet: niet voor partijdigheid, niet voor geld, niet voor       macht… nergens voor.
5.    Niet doden of overreden namens een slogan.
6.    Het recht om Catalaans te zijn mag geen enkele burger ontzegd worden.       Iedereen die het land wil/waardeert heeft het recht het als het zijne op te eisen.
7.    Leg niemand uw nationaliteit op. Catalonië is een land van vrijheid.
8.    Laat je niet verblinden door vreemde avonturen. Catalonië is uw werkveld/    vakgebied.  Dit ontneemt niet dat je solidair moet zijn met alle mannen/vrouwen.
9.    Dien de vijanden van je volk niet. Ze zijn de vijanden van alle volkeren van de wereld.
10.    Wees kritisch: Catalonië is niet het beste land; het is gewoon het jouwe.

Over 2 weken zijn er verkiezingen hier. Eén van de kandidaten belooft Catalonië in 2 jaar tijd onafhankelijk te krijgen als hij gekozen wordt. Het leeft sterk hier het Catalaanse nationalisme en dat is niet altijd prettig.

Na de taart, die trouwens erg lekker was, keken we nog een film.

Vanochtend op tijd opgestaan en naar een pleintje gelopen met een speeltuintje waar we lekker ontbeten hebben. We hebben er heerlijk lang gezeten en Florentine heeft er lekker gespleeld. Het is erg grappig hoe Florentine Engels en Nederlands praat. Het “konijntje is away” en wij heten Simarieke. Als je iets vraagt zegt ze Yes maar ook Yeah en Yep. En als haar pop iets overkomt of ze een poepbroek heeft zegt ze “Oh dear!”.

Terwijl Jan Paul en Katy thuis de spullen in pakten, was Florentine een ‘cat’.

Om 1 uur liepen we naar de bus en gingen ze helaas weer terug naar Londen…

We sluiten weer even af met onze ventjes

Afgelopen weekend gingen we naar Jan Paul, Katy en Florentine. Zij hadden een huisje gehuurd in Tamariu, zo’n 130 km ten noorden van Barcelona. Om 4 uur waren we bij het busstation voor de bus van 16.15 uur maar grrrrr die was al volgeboekt. We konden nog mee met de bus van 18.30 uur. We zijn via een terrasje maar weer terug naar huis gelopen. Wat boodschapjes gedaan, even yochurt gegeten en weer terug naar het station gelopen.

Jan Paul kwam ons ophalen in Palafrugell en de gps liet ons via een vreemd zandweggetje naar Tamariu rijden (JP en Katy hadden een auto gehuurd).

Om een uur of 22.00 zaten we met z’n allen aan tafel. Na een gezellige avond doken we ons bedje in, in een schattig kamertje

We ontbeten lekker op het terrasEn Florentine ging op zoek naar haar kadootje
Een mooie pop met een rugzakje waar een konijntje in zat maar Florentine wil graag zelf het rugzakje om

Florentine zegt alles na en praat korte zinnetjes in zowel Engels als Nederlands, erg grappig.

Na het ontbijt liepen we de straat uit naar het strand en maakten we een wandelingetje.

Na de lunch nog even op het strand en Florentine in de zee en toen gingen we weer naar huis

Het was een heerlijke mini-vakantie en donderdag zien we ze weer, hier in Barcelona!

Zondagavond vloog ik terug naar Barcelona ná mijn werk in Nederland. Ik had wat tijd te overbruggen op Schiphol dus ik kon eindelijk eens op zoek naar een nieuw nekkussentje. Mijn oude was niet fijn en bovendien lek. Het is een enorm ding geworden maar ik had eindelijk een keer geen nekpijn de volgende dag.

Toen ik ’s nachts thuis kwam was Simon ziek. Ik vond het wel gezellig dat hij de volgende ochtend niet ging werken. Maar toen ik na 2 dagen werken voor De Oogappelboom het meest noodzakelijke af had, kreeg ik ook koorts. Toen waren we allebei ziek thuis. Wel gezelliger dan alleen ziek zijn!

Wel heel vervelend dat als je hier door de week ziek bent, je alleen tussen 14.00 en 15.00 uur, als de werklui pauze hebben, kunt slapen. De rest van de dag zijn ze met dit soort boren:

op 2 of 3 verschillende plekken in het gebouw bezig. We weten niet goed wat ze allemaal aan het doen zijn maar het klinkt altijd alsof het precies achter ons bed gebeurt. Toen we hier kwamen wonen zeiden ze dat eind februari de lift af zou zijn. Inmiddels hebben ze wel een hele verdieping gesloopt en opnieuw opgebouwd op het dak en zijn ze nu aan het appartement daaronder bezig, maar de lift is nog steeds niet af. Wij zijn het lawaai en al het stof wel zat en denken niet dat dit binnen een paar maanden klaar is dus we kijken zo nu en dan of we andere geschikte woonruimte zien op internet. Daarbij blijft het ook nog wel de vraag of we blijven want vorige week wist Barcelona nog steeds niet of ze Simon kunnen gaan betalen.

Als we uit het raam bij onze keuken/slaapruimte kijken zien we nu dit:

Je wil niet weten wat een lawaai het maakt als ze weer een stukje uit zo’n vloer proberen te krijgen!

Maar goed, al met al niet erg bevordelijk voor het herstel van ons ziek-zijn. (Hoewel Simon vandaag weer is gaan werken).

Vorige week ben ik nog met Moos naar de dierenarts geweest voor zijn aanhoudende diarree. Hij vindt het wel leuk bij de dierenarts, zou het liefst de hele wachtruimte doorlopen. De dierenarts laat hem wel altijd los lopen in zijn praktijkruimte en dan gaat Moos graag op onderzoek uit. In de wachruimte hou ik hem maar tegen want er kan zo een grote hond binnen lopen. Het stikt van de honden. Katten zie je nooit maar schijnen er ook veel te zijn maar mensen houden ze binnen.

Dinsdag nog met Sam naar de dierenarts geweest maar die is wat banger bij de dierenarts. De dierenarts vindt Sam en Moos erg grappig geloof ik en probeert ze altijd een kusje te geven maar daar was Sam te gestrest voor. Oosterse kortharen heb je hier in Spanje ook niet.

Sam blijft een heel druk actief peutertje die denkt dat hij zowel Sam, als Moos, als Beertje, als Minou, als Simon heet. Hij komt altijd. Hij ligt nog steeds graag en lang onder de speelmat, dan hebben wij en Moos even rust.