Categorie: Uncategorized

Begin maart houdt Simon´s klus bij Glassworks op en heeft hij meer tijd om zich op zijn rijexamen te concentreren. De bedoeling was dat hij 16 maart opging na 4 lessen maar doordat een rij-instructeur plotseling vertrok werd de hele planning omgegegooid en moest Simon 28 maart pas op. Hij vond het fijn  want voelde zich nog niet zeker genoeg met de soms vreemde verkeerssituaties hier in Barcelona dus hij nam nog wat extra lessen.

Hij was aardig zenuwachtig. Eerst moest een jongen zijn motorrijexamen dan, daarna Simon en een meisje uit Zuid-Afrika. Ze waren alle 3 geslaagd! Links staat de leraar Victor.

Ergens in maart was er weer een processie ter ere van ?

De berg van Montserrat vanuit het vliegtuig.

Pinchos als lunch tijdens een wandeling

Leuk plein waar in de zomer jazz concerten gegeven worden

Laatst kwamen we zomaar weer bij La Patisseria terecht en ze hadden een overheerlijk nieuw taartje

We liepen laatst een hele aparte meubelzaak binnen. Ze hebben allerlei opgezette dierentuin dieren te koop

Elk weekend dat ik niet hoef te werken maken we altijd 1 dag een wandeling. Laatst nam Simon zijn tas mee met een trui en jas omdat het ´s avonds wel fris kon worden. Niet gewend een tas bij zich te hebben komen we er op een gegeven moment achter dat we hem niet meer bij ons hebben. Nadenkend dachten we hem bij het eerste cafeetje waar we zaten achtergelaten te hebben, dat was wel al een hele tijd geleden. Snel teruggelopen. Hij stond niet meer bij ons tafeltje maar gelukkig hadden ze hem wel achter de toonbank. Dat moest natuurlijk gevierd worden.

Jan Paul kwam in februari van het weer en de tapas genieten. Ze hadden het erg gezellig terwijl ik in Nederland aan het werk was.

Simon had zijn eerste rijles, een natuurtalent

Ook hier was er carnaval met het feest van het vuur

Onze buurkat doet enge dingen. We proberen haar altijd te negeren want als je tegen haar gaat praten, lijkt ze te willen springen naar ons balkon

Dat kan ik ook dacht MoosDoodeng, hij draait ook nog om op die reling!

Als het maar een beetje koud is gaan ze graag in bed liggen

Even een dutje doen

Sam wil altijd daar zijn waar Moos is, of er nu plek is of niet

 

We beginnen deze update maar even hetzelfde als de vorige:) Dit was op 7 januari:

We maakten een lange wandeling en kwamen deze zielige straatkat tegen

We liepen helemaal naar Badalona waar deze in onbruik geraakte thermische centrale staat

6 januari is een vrije dag in Spanje. De kinderen krijgen ’s ochtends kadootjes zoals in Nederland met Sinterklaas. Uiteraard hoort daar weer wat lekkers bij

De moeders kwamen ook in januari maar die oudjes van tegenwoordig!

We gingen met de trein naar Monserrat

’s avonds een filmpje. Het is erg gehorig hier dus we moeten altijd film kijken met koptelefoons op zodat de buren er geen last van hebben

Even genieten van de zon

Omdat Moosjes eeuwige diarree zo mogelijk nog erger werd, besloten we hem toch te laten opereren. Ze namen een biopsie van zijn darmen en daar bleek uit dat hij een chronische darmontsteking heeft. Ze waren bang dat hij ook al kanker had omdat zijn lymfeklieren ook heel groot waren maar dat was gelukkig (nog) niet het geval. Als het zo ontstoken zou blijven zou dat wel kunnen gebeuren. Ik had voor Moos een pakje gemaakt, waar hij hopelijk zo min mogelijk last van zou hebben, zodat hij geen kap op hoefde.

Hij bleef een nachtje bij de dierenarts en de 2 dagen daarna nog overdag. Daar  werd hij dan aan een infuus gelegd en nog in de gaten gehouden. Sam was heel blij toen Moos weer terug was.

Moos had helaas een diarree-ongelukje dus moesten we zijn pakje wassen en moest hij toch even een kap op.

Het was heel goed dat we dat pakje hadden want Sam probeerde zonder dat pakje meteen Moos zijn buikwond te likken.

Moos was na een week weer aardig hersteld en met een hoge dosis prednison en antibiotica is hij nu voor het eerst in zijn leven van de diarree af! Het is wel de bedoeling om de medicijnen langzaam af te bouwen.

 

Om jullie even jaloers te maken. Dit is op 6 december:

En dit op 8 december:

Je snapt dat we nooit meer terug naar Nederland willen als je bijna elke dag dit kunt zien:

Nog wat kerstversieringen in de stad:

Kerst vierden we in Londen bij Katy, Jan Paul en de kinderen. Het was supergezellig!

Vanuit Londen vloog ik weer naar Nederland voor de vakantieopvang. Ik had tussen de vakantieweken in maar 2 dagen vrij dus vierde ik oud en nieuw gezellig bij mijn vader en Annemiek en zat Simon alleen in Barcelona. Niet helemaal alleen natuurlijk

 

Dit stukje gaat over het proces van Simon om hier in Spanje zelfstandige te worden. We hebben ooit op ons blog een linkje geplaatst van een filmpje over de bureaucratie in Spanje. Dat filmpje is een compleet understatement van hoe het in de werkelijkheid gaat! Met dit verschil dat in werkelijkheid bijna iedereen aardig is.
De gemeentelijke kantoren zijn legio en verspreid over de hele stad. Ik denk dat we ze nu wel bijna allemaal 1 of meerdere keren gezien hebben. Bij bijna elke afspraak gaat het zo:
“Hallo, ik kom om ….”
“Ok, heb je paspoort bij je en je NIE (bsn nummer) en formulier nummer zus en zo?”
“Ja.”
“Oh, ik zie dat om te krijgen wat je vraagt we eerst nog dit of dat nodig hebben, dat haal je daar en daar en daar moet je op internet een afspraak voor maken. Als je dat hebt kom je hier terug.”
Dat doe je dan, je maakt die afspraak op internet, een paar dagen tot weken later kun je terecht, dan kom je daar en dan zeggen ze ja, maar daar hebben we eerst een ‘padron’ voor nodig. Dat is een soort uittreksel uit het bevolkingsregister, dat mag geen kopie zijn. Dat heb je voor bijna elke afspraak nodig en dat moet je voor elke afspraak opnieuw aanvragen. Eerst was dat nog het enige waar je geen afspraak voor nodig had om dat op te halen maar sinds 3 maanden moet je online een afspraak maken, die je dan 1 tot 2 weken later krijgt, dan moet je daar heen en dan wordt het 10 dagen later thuis gestuurd. En dan moet je weer afspraken maken voor die 2 eerdere afspraken waar je die papieren weer voor nodig had. Dus waar je in eerste instantie voor ging, ben je uiteindelijk 5 afspraken kwijt en vele weken verder.
Voor het aanvragen van onze groene kaart bleek je de afspraak alleen online op maandagochtend om 8.00 uur te kunnen maken maar niemand vertelt je dat, eer je daar achter bent heb je al ettelijke frustrerende dagen achter de rug dat telkens wanneer je een afspraak probeert te maken het systeem zegt dat het momenteel niet mogelijk is een afspraak te maken. Grrr.
Als Simon niet bijna 2 maanden zonder werk had gezeten (maar gelukkig toen wel nog betaald werd door Glassworks) was het onmogelijk geweest om zelfstandige te worden. Iedere week had hij minstens 3 afspraken om alles daarvoor te regelen.
Momenteel zit Simon in het proces van het aanvragen van een formulier dat Glassworks nodig heeft om hem als freelancer te kunnen betalen. Het is een formulier waardoor de belastingdienst meteen al een deel van de belasting die je moet betalen inhoudt op je loon.
Na 2 vruchteloze pogingen van ons bij het betreffende gemeentelijke kantoor, heeft de boekhouder dit nu over genomen. Hij laat net weten dat hij zojuist terugkomt van zijn derde afspraak in dat kantoor voor Simon, weer niet gelukt, ze willen nu alle rekeningen van gas, water, licht en telefoon zien. Belasting betalen blijkt erg moeilijk hier!

Op dit moment zitten wij te wachten om Simons Spaanse rijbewijs op te halen, hopen we, maar het is pas de 2de afspraak, dus ws. hebben we er nog wat te gaan. We hadden een afspraak om 10.20 uur en het is nu 11.00 uur…Wel even tijd gehad om dit stukje te schrijven.

Na de eerste afspraak zou alles ter verificatie naar Nederland gestuurd worden. Als dan alles klopte zou Simon een uitnodiging krijgen voor de volgende afspraak. Omdat die uitnodiging maar niet kwam, ging ik voor de tweede keer maar weer eens bellen met de RDW in Nederland hoe ver het er voor stond. Zij zeiden nog steeds niets ontvangen te hebben van Spanje. Toen Simon die dag ‘s avonds thuis kwam en ik al wilde gaan klagen over de gang van zaken, zei Simon: o, ik heb vanmiddag een mail gekregen dat de goedkeuring uit Nederland binnen is en we de volgende afspraak kunnen maken. Bijzonder!

En wonder boven wonder, Simon moest wat tekenen, zijn medische keuring inleveren en dat was het! Geen verdere afspraken hiervoor! Over 4 weken ongeveer krijgt hij zijn rijbewijs thuis gestuurd.

Simon mocht hier gewoon zijn Nederlandse motorrijbewijs gebruiken maar door die om te zetten naar een Spaanse hoeft hij zijn theorie niet te doen voor zijn autorijbewijs.

Spannend nieuw speeltje:

 

 

Koud:Onze lieve ventjes

Simon kreeg last van een eksteroog onder zijn voet en bracht voor het eerst in zijn leven een bezoek aan de pedicure.

Astrid zou komen en we wilden haar graag mee nemen naar La Patisseria voor haar verjaardag. We wilden haar ook het boek geven van de patisseur achter La Patisseria dus dat gingen we alvast kopen en je kunt natuurlijk niet alleen maar het boek gaan kopen zonder ook iets te nuttigen.

Een paar dagen later waren we er weer. En wederom was het overheerlijk!

We gingen met Astrid ook naar Montserrat. Jammer genoeg was het slecht weer en erg koud daarboven. Astrid kon er een mooi warm oranje vest kopen en werd met haar rolstoel omhoog getild om de zwarte madonna te kunnen zien.

We hebben 2 hele maanden zonder internet gezeten. We wisselden van provider omdat het internet zo slecht was. Toen de nieuwe provider internet kwam installeren bleek er geen vrije lijn meer in ons gebouw te zijn. We hebben 2 maanden zonder gezeten omdat de klantenservice, wacht dat ga ik niet beschrijven want dan wordt ik weer heel chagrijnig, het in ieder geval niet kon oplossen. We zijn weer terug naar de oorspronkelijke provider gegaan en geëindigd met zo mogelijk nog slechter internet dan we al hadden. Tijdens de 2 maanden dat we zonder zaten, zaten we al redelijk snel door de internetbundels van onze mobieltjes heen, dus zo nu en dan gingen we werken in een café met internet. Dat was wel erg leuk!

De tweede maand zonder internet hebben we een plek gehuurd bij een co-working space en dat was ook leuk en fijn.

Bij deze nog een paar foto’s van een wandeling. Omdat de stad op een bepaald punt zo steil omhoog ging, kon je een lift nemen.

Op een andere wandeling kwamen we nog een mooi trapportaal, aparte bomen en mooie balkon tegen

We zijn eindelijk een keer wezen eten bij Cañete waar Marieke met tante Annelies ook al heerlijk had gegeten. Dit keer zaten we aan de bar met leuk zicht op hoe de koks bezig zijn. Het was heerlijk en erg gezellig!

We zijn in een weekend een keer met de trein een dagje naar Vic geweest, een klein middeleeuws plaatsje. Toen we de treinkaartjes kochten bleef Simon’s pinpas die een beetje krom was, in de automaat steken. We haalden er iemand bij, die er weer iemand bij haalden, maar ze kregen hem er niet uit. Ze moesten de technische dienst gaan bellen. De trein ging al over een paar minuten dus we besloten de Spanjaarden op hun bruine ogen te vertrouwen en zouden wanneer we terug kwamen de pinpas bij het loket op kunnen halen. Met heeel hard rennen haalden we de trein net en bij terugkomst lag de pinpas inderdaad klaar.

Plein van Vic14de eeuws altaarstuk:Moe aan het eind van de dag

Op een mooie zondag in november namen we Moos even mee naar het park. Hij genoot van de warmte

 

September was een hele drukke maand! Marieke moest 1 weekend en een week in Nederland werken, we gingen naar Berlijn voor de 50ste verjaardag van Astrid en we gingen het huisje in Valencia afmaken. Nog wat verfklusjes, waarvan je weer leert dat voordat je een huis koopt je eerst moet kijken of er veegvast op de muren zit! Wat een ellende is dat! Het hielp misschien ook niet mee dat Marieke zondagnacht laat in de nacht terug kwam van een week werken in Nederland en we de volgende ochtend al in de trein naar Valencia zaten. Maar uiteindelijk waren we donderdag zover klaar dat we naar de makelaar liepen om te vertellen dat we klaar waren en het verhuurd kon worden. Dezelfde makelaar die ons het huis verkocht had was blij verrast ons te zien en liep meteen met ons mee om foto’s te gaan maken. Eerder die week hadden we een andere makelaar laten kijken omdat die goed Engels kon maar die dacht het voor voor zó weinig te kunnen verhuren dat we toch maar naar ‘onze’ makelaar gingen. Zij was erg enthousiast wat we ervan gemaakt hadden, het enige wat nog moest gebeuren was een wasmachine plaatsen. Omdat we dat al verwachtten waren we de vorige dag al bij de plaatselijke witgoed boer gaan informeren of hij de volgende dag kon leveren en dat kon. Dus wij op pad maar helaas, hij had het zo druk gehad, hij kon niet meer leveren. Googlen naar een andere witgoed boer in de buurt wat toch een eindje lopen bleek te zijn. Zij konden einde dag leveren en het was nog goedkoper ook!

Bij het slopen van de badkamer bleek dat alle leidingen er erg slecht aan toe waren en dat de muur tussen badkamer en keuken flinterdun was dus dat moest allemaal vervangen en opnieuw gebouwd worden.

En dit is wat het is geworden:

De badkamer ging van dit:

naar dit:

naar dit:

De keuken van dit:

naar dit:

naar dit:

De woonkamer van dit:    

naar dit:

Eén van de 3 slaapkamers van dit:

Naar dit:

Het washok van dit:

Naar dit:

Later toen wij al weer in Barcelona waren is ook nog de doorgeroeste bloembak van het balkon vervangen, eerst was het zo:

En later zo:

Het duurde ongeveer een maand voordat er een huurder in zat. De makelaar had vele visites maar eerst scheen de vloer een probleem te zijn. We hadden ervoor gekozen die te laten zitten omdat die vloeren nog in veel huizen in Valencia zitten maar er zitten vlekken in en mensen vonden het raar om een huis zo mooi op te knappen en dan niet de vloer te doen. Dat is ook zo maar op een gegeven moment is het geld op natuurlijk. Later waren er mensen die wel wilden maar bleken hun meubels niet in de woonkamer te passen want die is wel erg klein. Toen we de makelaar vroegen of we dan toch maar 1 muur eruit moesten halen om een grotere woonkamer te hebben en ook de vloer maar te vervangen, had ze de volgende dag ineens een huurder, een italiaan wiens familie bij haar in de straat woont. Tot nu toe betaalt hij op tijd en gaat alles goed!

 

 

Lieve iedereen,

Het is heel lang geleden dat we ons blog bijgewerkt hebben…
Het is 1 van de meest drukke periode uit ons leven geweest de afgelopen maanden en nog steeds. Daardoor hebben wij helaas niemand bedankt voor hun kerst- en nieuwjaarswensen en zelf niemand wat gestuurd of gemaild. Dus bij deze willen wij iedereen nog een heel gelukkig nieuwjaar wensen!

We gaan verder waar we gebleven waren:

Na 2 weken logeeropvang in Nederland was het tijd om te gaan klussen in ons appartementje in Valencia. We zouden er samen een week heen gaan en Marieke’s moeder zou op de katten komen passen. Simon kon echter aan de slag bij Glassworks dus werd hij de poezenoppas en Mok de klusser! Marieke ging 2 dagen eerder want de keuken zou geleverd worden. Nadat de afgesproken tijd van levering een dik uur overschreden was ging ze bellen. Heel lang in de wacht met haar Nederlandse telefoon op wat later bleek een heel duur servicenummer om uiteindelijk te horen te krijgen dat zonder opgaaf van reden de keuken 2 dagen later geleverd zou worden. Zeer frustrerend, dan maar aan de slag met verf. Op internet een verfzaak ge-googled en met een karretje van de Chinese bazaar een heel eind gelopen om heel veel verf te halen. Later bleken er meerdere verfzaken veel dichter bij te zitten maar al doende leert men. Nog later bleek dat de mensen die ons huis opknapten het gewoon bij hun zaak konden bestellen en nog naar boven brachten ook. Dat weten we nu allemaal voor de volgende keer!
Mok arriveerde 2 dagen later in de zinderende hitte en met 38 graden gingen ze oude verf van plinten en vloer af steken en muren en plafonds verven. Dat was best een uitdaging!
Een paar dagen later kwam Simon voor het weekend en ging Mok met de bus terug naar Barcelona om nog even op de katten te passen.
Het verven bleek uiteraard weer veel meer werk te zijn dan gedacht zoals dat altijd bij klussen gaat dus we hadden geen tijd meer om de keuken te doen. We vroegen een offerte en aangezien de prijs erg meeviel leek het ons beter om het de vakman te laten doen!
Met bijna al het verfwerk gedaan, stapten we weer in de trein terug naar Barcelona.

2 dagen later kwamen Piet en Annemiek bij ons op visite. Zij hadden zes weken vakantie en op hun zwerftocht door Frankrijk zijn ze ook bij ons even aan geweest. Wij keken hier naar uit en hadden al wat voorwerk gedaan. Piet en Annemiek zijn echte vis-eters en wij hadden in Barceloneta een echt, klein, origineel, authentiek, gezellig visrestaurantje gevonden. Daar zouden wij ze mee naar toe nemen, we wisten zeker dat ze dat geweldig zouden vinden, dit kon niet mis gaan.
Nadat Marieke ze had opgevangen om samen door Barcelona naar de parkeergarage te rijden, is Piet eerst weer wat op krachten gekomen door middel van een klein dutje in de hitte. Daarna gezellig gekletst en thee gedronken. Voor het diner zijn we dicht bij huis gebleven, El Atril, een gezellig tapas tentje waar we lekker op het terras zaten en Simon zich na zijn werk bij ons voegde. Het toetje nuttigden we bij BUBO.

De volgende dag zijn we met zijn allen naar het ziekenhuis gegaan. Dit lag niet aan het eten van de vorige avond. Het gedeelte van het ziekenhuis wat wij bezochten was niet meer als zodanig in gebruik, maar is nu een museum. Ziekenhuis San Pau is een schitterend voorbeeld van modernisme, vol met mozaïek tableaus, gebeeldhouwde zuilen, prachtige kleuren en geweldige architectonische details. Het is een lust voor het oog om daar rond te wandelen. Het idee er achter was dat als men een aangename omgeving voor de zieken maakt, deze sneller genezen zullen zijn, wat inderdaad ook zo bleek te werken. Het ziet er in ieder geval vele malen mooier uit als de lelijke grijze blokkendozen van het nieuwe ziekenhuis die ze verderop op het terrein aan het bouwen zijn.

Aan het einde van de dag gingen we op stap naar onze verrassing, het authentieke visrestaurant. Toen wij daar aankwamen waren ook Piet en Annemiek erg onder de indruk, het gezellige interieur, de mooi uitgestalde vis op een tafel. We wilden al naar binnen lopen toen de ober ons vroeg of we binnen of buiten wilden zitten. Dat wisten we niet, dat je er ook buiten kon zitten! Gezien het nog aardig heet was wilden we dat wel. Toen we de ober volgden en we de hoek om kwamen zagen we, inderdaad, een terras. Een immens terras… een terras dat we wel kenden van zien, zo’n typisch toeristenterras waarvan we geen idee hadden dat dit bij ons knusse tentje hoorde. Dit was een enorme tent, een vreetschuur onder grote plastic parasols, met schreeuwende obers en rood verbrande toeristen. En ook de ons aangewezen ober liet zich van zijn beste kant zien, vol bravoure over zijn twee woorden Nederlands, vol ongeduld met het uitleggen waarom de kreeft wel voor 13 euro op de kaart stond, maar dat iedereen toch wel wist dat dit voor die prijs niet kon en dus ook niet voor die prijs besteld kon worden, en vol desinteresse voor zijn gasten tijdens de rest van het diner. Met ook nog het feit dat de wijn niet per glas maar alleen per fles besteld kon worden was onze verassing veranderd in een fiasco.

De ochtend van de derde dag heeft Annemiek besteed om haar munten verzameling aan te vullen bij de munten verkopers op Plaza Reial terwijl Piet wat probeerde bij te slapen. Met een wandeling door Gracia hebben wij de middag langzaam weg geslenterd in de hitte.
`s Avonds zijn we in de tuin van een restaurantje in de stad gaan eten, hier hadden wij al eerder gegeten dus we wisten wat we konden verwachten en een tweede fiasco bleef ons bespaard.

De volgende dag zijn Piet en Annemiek weer vertrokken naar Frankrijk, Marieke naar de Ardennen voor een kampeervakantie met haar moeder en Simon naar zijn werk.

Na een week vakantieopvang in Noordwijk kwam Marieke ‘s nachts om 3.00 uur thuis  (Vueling heeft altijd veel vertraging de laatste vlucht van de dag) en na een paar uurtjes slaap kregen wij op  19 augustus onverwacht aangenaam bezoek. Terwijl wij op het punt stonden om te vertrekken kwamen neef Thijs en zijn Franse vriendin Marianne langs en zijn we met hen gaan lunchen bij het restaurant beneden. Gezellig gekletst over van alles en nog wat. Het bezoek was helaas veel te kort want wij moesten ons vliegtuig naar Londen gaan halen om ons nieuwe nichtje te gaan begroeten.
Het was weer heel gezellig in Londen, en Florentine was heel blij met haar nieuwe zusje. Het is jammer dat ze zo ver weg wonen en we ze dus zo weinig kunnen zien.

Er is weer heel wat gebeurd inmiddels. Simon heeft geen vaste baan meer!

Vanwege juridische en financiele zaken kon Glassworks Amsterdam Simon niet langer in dienst houden en moest hij dus vertrekken. Na een een week of zo heen en weer onderhandelen over hoeveel maanden hij mee zou krijgen wordt hij dan per 31 juli ontslagen. Maar omdat hij nog 2 en een halve week vakantie had, werkt hij nu dus officieel als freelancer. Gelukkig zit hij nog op een job bij Glassworks hier in Barcelona dus de komende weekjes heeft hij ws. werk.

Het is weer een erg drukke periode. 2 weken geleden wilden we graag door de week een filmpje kijken want het weekend daarvoor was ik weer in NL geweest. Geen één avond is het gelukt omdat Simon elke avond tot laat moest overwerken. Daarna ging ik weer voor vakantieopvang naar Nl. Eergisterennacht ben ik teruggekomen, uiteraard met weer vertraging maar dit keer maar 1 uur. Dus was om 2.00 uur thuis. Simon had de afgelopen week wéér elke avond moeten overwerken dus het huis was een zooitje. Gisteren gerust en huishouden gedaan, vandaag weer een wandeling en gewerkt en morgen om 6.00 uur weer op om weer voor de vakantieopvang naar NL te gaan. Dan kom ik donderdagnacht weer terug en 2 dagen later ga ik naar Valencia om de keuken te plaatsen. Helaas zo goed als zeker zonder Simon want die moet dan ws. nog werken. Gelukkig heb ik in Haarlem de keuken ook voor een groot deel alleen gedaan alleen moet ik nu ook het water aansluiten, en de gaten uit het keukenblad frasen en zagen, ben benieuwd. Ik heb dan als het goed is wel een paar dagen hulp van mijn moeder.

We hebben wederom geprobeerd de motor naar NL te krijgen. Het bedrijf dat ons hierheen heeft verhuisd en daarna alles wat in de opslag stond ook nog hierheen heeft gebracht, zou onze motor naar NL vervoeren. Eerst zaten ze een tijd met een kapotte laadklep, daarna waren ze onbereikbaar. Andere bedrijven benaderd maar die waren veel te duur. Uiteindelijk toch een afspraak kunnen maken, 6 juli zou hij opgehaald worden. Ik zat de hele ochtend op een telefoontje te wachten, ze zouden een half uur voordat ze kwamen bellen maar niemand belde en geen contact meer met ze te krijgen. En het zijn toch echt geen Spanjaarden.

Nu hebben we besloten de motor dan toch maar te laten homologeren hier. Simon wil bij Ubisoft gaan solliciteren en dat ligt een half uur rijden buiten Barcelona, dan zou een motor weer handig zijn.

Intussen genieten we nog steeds van ons huis. Het groen voor de ramen, de lucht die we zien, geen muggen in dit huis en als je dweilt is het in 2 minuten droog en de was in 2 uur, geweldig!

Vandaag wandelden we langs de Sagrada en Hospital san Pau naar ons op houtskool gebakken hamburger-tentje. Zo meteen willen we een film kijken en gewoon brood eten dus vanmiddag al warm gegeten. Daarna liepen we door en ging de stad zo steil omhoog dat je een soort lift kon nemen.

Na een roltrap en 2 van deze liften hadden we een geweldig uitzichtDaarna nog door een park gelopenStuk teruggelopen en toen de metro gepakt.

We zijn nog steeds een grote fan van de dierenarts en hij van ons denk ik, want de diarree blijft maar een terugkerende ellende. Onze arme Moos.

De dag ná mijn verjaardag werd ’s avonds de langste dag van het jaar gevierd, het feest van San Juan. In de hele stad zijn dan vreugde vuurtjes en ’s avonds vuurwerk. Eigenlijk hoor je dan naar het strand te gaan om naar het vuurwerk te kijken maar wij hadden allebei een drukke dag gehad en waren moe. We besloten op het dak naar het vuurwerk te gaan kijken. Dat was erg leuk, je kunt heel ver kijken, ziet zelfs een stuk van de Sagrada Familia. Het vuurwerk is niet echt te zien op de foto, is ook heel wat minder dan in Nederland met oud en nieuw.

Daarna gingen we het traditionele brood eten dat bij deze feestdag hoort. In de pauze ’s middags hadden we een kleine coca de San Juan gekocht. De meesten zijn erg groot.

Je kunt het met of zonder slagroom ertussen eten, met dus! Het was heeeeerlijk!

We lagen dus erg laat in bed en vier en half uur later moesten we al weer vroeg op om de trein naar Valencia te halen. Daar gingen we heen om te kijken hoe de vorderingen waren en om de keuken bij Ikea te bestellen.

In de trein bedachten we dat we de sleutels van het huis vergeten waren en dus niet naar binnen konden maar gelukkig waren de werklui aan het werk in ons huisje en die deden de deur voor ons open. De hele badkamer was al getegeld en het zag er erg mooi uit! Aardige mensen die gestructureerd en opgeruimd werken.

Ze gingen sleutels voor ons bij maken en wij namen nog wat maten op. Daarna gingen we op een terrasje even een broodje eten. We waren doodmoe maar uiteindelijk moesten we toch echt opstaan om naar de Ikea te gaan. We konden niet vinden waar de bus ging en omdat de tijd toch begon te dringen besloten we een taxi te nemen. Die zijn gelukkig niet duur in Spanje een kwartiertje later waren we bij de Ikea.

Na een tijd alles bekeken te hebben en keuzes gemaakt te hebben, gingen we even wat drinken. Daarna achter de computer daar gekropen om alles in te voeren en te kijken hoe het eruit zag. We riepen er iemand bij toen we klaar waren, denkende dat die ons gelijk zou bijstaan, maar die zei dat we als derde aan de beurt waren en dat we maar even koffie moesten gaan drinken, we zouden worden gebeld als we aan de beurt waren. Inmiddels was het al 18.00 uur en we hadden kaartjes voor de trein van half 9, de laatste van die dag, terug naar Barcelona en het was nog zo’n drie kwartier met het openbaar vervoer naar het treinstation, de tijd begon te dringen. Uiteindelijk werden we geholpen door iemand die het nog moest leren dus dat duurde even. Bij het definitief maken en bestellen bleek dat het keukenblad 2 dagen later zou komen dan de rest. Ze overlegde met een collega en ze konden wel wat verzinnen dat we dan niet 2 keer de bezorgkosten moesten betalen. Dat zou even duren maar was beter voor ons. Inmiddels was het echter al over zevenen. Wij begonnen al een beetje zenuwachtig te grappen dat we straks wel € 39,- goedkoper uit waren met de bezorgkosten maar 2 keer zoveel kwijt zouden zijn aan een hotelletje en nieuwe treinreis.

Ik ging kijken waar en hoe we de bus moesten pakken en downloadde voor de zekerheid een taxi-app. In het centrum kun je op elk moment een taxi aanhouden maar daar bij de Ikea rijdt er geen een.

Zodra we alle papieren in handen hadden renden we naar de kassa. Bij de zelfscan kassa’s was niemand dus daar probeerden we de 3 verschillende facturen die we gekregen hadden in 1 keer te betalen, dat lukte niet, dus dat moest opnieuw en intussen tikte de tijd door. Over de laatste bon kregen we een tegoedbon van 10% over het bedrag van die bon. Van die andere 2 bonnen hadden we dat niet gehad. Ik vroeg ernaar en het meisje aan wie ik het vroeg ging het even overleggen met een collega. Simon zei: hier hebben we geen tijd voor, we gaan de trein niet halen! Ik ging intussen snel de taxi-app gebruiken en belde een nummer van de dichtsbijzijnde taxi. Hij zou er pas over meer een kwartier kunnen zijn. Hij zei me dat ik een ander kon proberen en hem dan moest cancellen. Ik had geen idee hoe ik dat moest doen en drukte op een andere taxi maar besloot vervolgens toch de eerste maar te doen want die ander leek verder weg zo op de app te zien. Hij zei: ok ik kom eraan, ga bij de hoofdingang staan!

Intussen was het meisje teruggekomen dat ze het nog even aan een ander moest vragen en toen liep ze weg met de bon hélemaal naar de andere kant van de Ikea en de Ikea in Valencia is heeeel groot! Simon ging intussen maar naar de wc, ik bedacht me dat ik blij was dat ik de katten nog wat extra eten had gegeven en iig mijn lenzenspullen bij me had. Ik zat al te kijken hoe laat de volgende dag bussen en treinen terug gingen en uiteindelijk kwam er een meneer aanlopen met onze bon en een pasje met € 70,- erop voor ons volgende Ikea bezoek. Nu hopen dat we niet meer dan dat kwijt zouden moeten zijn aan een hotel en nieuwe treinreis.

Ik rende naar de toiletten want ik moest ook hoognodig en daarna snelden we ons naar buiten. Om 20.10 uur kwam er eindelijk een taxi aan scheuren, hij gooide het portier open: Marie-jèkke? en gebaarde dat we snel in moesten stappen. We schoten er vandoor en hij foeterde op iedereen die te langzaam reed. Het was net een achtervolging uit een film, hij zigzagde door het verkeer en reed veeeeeel te hard!!! Ik werd ook nog gebeld door een andere taxi die zei: Ik sta bij de Ikea waar zijn jullie? Oeps, ik heb nog niet helemaal door hoe die app werkt geloof ik. Maar, we kwamen 10 minuten voor het vertrek van de trein aan en konden zelfs nog een paar empenadas als avondeten kopen!Heel moe maar tevreden kwamen we om 00.15 uur aan op station Sants. Het was zo’n lekker warm weer nog dat we besloten naar huis te lopen, of iig een deel. Onderweg nog een plasstop gemaakt

En uiteindelijk toch helemaal naar huis gelopen. Toen was het half 2 of zo.

De volgende ochtend werden we gebeld dat we een nichtje rijker zijn! Jan Paul (Simon’s broer) en Katy hebben een tweede dochtertje gekregen, erg leuk!

Gisterenavond maakten we nog een wandelingetje door het park, heerlijk!

En Minoutje heeft een nieuw plekje in de sokkenla gevonden