Categorie: Uncategorized

Zo, dat is een hele tijd geleden! Wat een drukke periode is het geweest.We waren geloof ik gebleven bij het leggen van de vloer. Toen we de vloer bestelden waren we vergeten een legset erbij te kopen en dat heb ik geweten! 3 dagen heb ik met zelf gefabriceerde blokjes en de koevoet geprobeerd die vloer te leggen.
Ik zag die vloer niet meer als 34m2 maar als 340.000cm2 en dan nog schoot het geen millimeter op! Heel de stad afgezocht naar een legset maar dit is geen doe-het-zelf land en het was nergens te krijgen. Uiteindelijk toch maar de trein gepakt naar de grote bouwmarkt en dat had ik natuurlijk eigenlijk dag 1 al moeten doen. Daarna was de vloer in 2 dagen gelegd!
Als het huis helemaal af is gaan we uit eten bij het toetjes-restaurant waar we nu boven wonen. Dat zal nog even duren want oa. de plinten moeten nog gedaan worden, aantal lampen opgehangen etc. en daar voorlopig nog geen tijd voor. Afgelopen weekend wel het andere gordijn op kunnen hangen omdat we eindelijk de enorme boorgaten die ontstonden toen we gingen boren, konden dichten. Ook gordijnen voor onze stellingkasten op kunnen hangen maar die moeten nog ingekort worden. De keuken is wel bijna klaar en de werkkamer ook.

Als ik in Nederland ben kunnen we skypen en ben ik toch een beetje thuis.

Het is echt van de hel in de hemel terecht gekomen! Dit huis is ook niet vochtig zoals dat andere en we zien nu lucht en bomen als we naar buiten kijken.

In april gingen we met de moeders naar Valencia, op zoek naar een appartementje wat het begin moet zijn van onze oudedagsvoorziening. Omdat we beiden geen pensioen opbouwen hebben we gespaard om dat in vastgoed te stoppen. Valencia is hard geraakt door de crisis en daar doen wij ons voordeel mee.

De moeders waren eerst nog een paar dagen bij ons in Barcelona en Simon was ook vrij. Zo konden we nog wat klussen doen en ook de moeders werden daar niet van vrijgesteld! Ze hebben nog geholpen met gordijnen inkorten, de ramen wassen en de badkamer schrobben. Soms mochten ze even relaxen.

Met de bus (als je op tijd boekt maar € 5,-) gingen we naar Valencia. Daar hadden we een leuk appartementje. De moeders moesten zichzelf vermaken terwijl wij op huizenjacht gingen. Ze bezochten bijvoorbeeld de botanische tuin.

We lunchten en dineerden wel samen.

Onze advocaat in Valencia die een hekel heeft aan makelaars had een constructie bedacht waardoor wij de makelaarskosten van tussen de 2 en 3 duizend euro niet hoefden te betalen. Dat hield wel in dat we van haar afhankelijk waren voor het maken van de afspraken voor de bezichtigingen. En zij had natuurlijk wel meer te doen dan alleen voor ons aan de slag gaan. De eerste 2 dagen hadden we maar 1 afspraak per dag. Wij besteedden onze tijd aan de zoektocht op internet en werken voor de Oogappelboom.
Wat erg tegen viel was dat de meeste dingen die we op internet vonden heel snel weg waren. We hebben uiteindelijk een appartement of 9 gezien, allemaal opknapperdjes natuurlijk maar sommige waren wel heel erg!

Er zat 1 pand bij in het centrum dat helemaal gestript was en waar alle nieuwe leidingen in lagen, nieuw trappenhuis, lift, kelder en groot. De hele indeling moest dan nog verzonnen en uitgevoerd worden. Omdat we nog niks hadden gevonden hebben we daar serieus over nagedacht omdat het voor toeristen verhuurbaar zou zijn maar het zou toch veel te veel gaan kosten.
De laatste dag in Valencia hebben we met de moeders nog rondgelopen bij de art & science gebouwen en de volgende ochtend vlogen zij weer terug naar Nederland. Wij lunchten nog voordat we ook weer terug gingen naar Barcelona en belden de moeders nog even want we misten ze al erg. Het zou leuk zijn geweest het samen af te sluiten en dat ze nog mee terug waren gegaan naar Barcelona.

Onverrichter zake terug in Barcelona konden we alles laten bezinken en besloten we nog 1 zoektocht te doen op internet en zochten naar iets met een balkonnetje op de begane grond of eerste verdieping of met een lift. Daar kwamen nog 4 appartementjes uit die we weer mailden naar onze advocaat. Simon was maandag en dinsdag nog vrij en maandag liet de advocaat weten dat 2 appartementen al weer weg waren maar we de andere 2 de volgende dag zouden kunnen zien. We pakten ‘s avonds de trein naar Valencia en ‘s ochtends om 11 uur hadden we de eerste afspraak, de 2 appartementjes lagen bij elkaar in de buurt. We waren wat eerder gegaan om de buurt te verkennen en konden nog even ontbijten bij een bakkertje.

Het eerst appartement bleek een’interior’ te zijn. In onze zoektocht op internet waren we vergeten alleen ‘exterior’ aan te klikken. Een interior appartement ligt niet aan de straatkant en dat wilden we niet. We willen er nl. rekening mee houden dat we er zelf misschien komen te wonen als we zonder werk komen te zitten.
Er waren 2 oude mensjes die ons lieten zien hoe goed alles er wel niet uitzag. Het zag er inderdaad allemaal netjes uit maar o zo klein en donker.

Nog 1 te gaan en dan was deze hele zoektocht wellicht voor niets geweest…
De wijk vonden we leuk, een gewone woonwijk met allemaal kleine winkeltjes. Dit appartement lag op de eerste verdieping en buiten hadden we gezien dat het balkon best wel groot was voor Spaanse begrippen. We kwamen binnen en het was al heel snel duidelijk dat dit helemaal was wat we zochten!
Er moet natuurlijk nog heel veel aan gebeuren: nieuwe badkamer en keuken, alles schilderen, nieuwe elektra, nieuwe deuren. Maar dit wordt een prima appartementje waar we ook zelf nog zouden kunnen wonen. Dat geeft een veilig gevoel!
Onze advocaat heeft verder alles geregeld en binnen 2 weken geloof ik stond het op onze naam.
Niet lang daarna ging ik 3 weken naar Nederland voor de vakantieopvang die helaas bij alle scholen anders loopt anders was het 2 weken geweest. De weekenden was ik vrij maar helaas waren de vluchten te duur om tussendoor terug te vliegen. Ik vond het veel te lang 3 weken weg van Simon, de poezen en Spanje!
Toen ik terugvloog moesten we de volgende dag meteen weer naar Valencia om de sleutels op te halen en alles op te meten en offertes aan te vragen. Ik was helemaal op daarna en heb het pinksterweekend lekker veel zitten lezen.

Daarna weer voor een weekend naar Nederland en toen weer een hele drukke Oogappelboom gebeuren, ik krijg de ene aanmelding na de andere. Vorig weekend kwamen er 4 nieuwe kinderen kijken. Ws. gaan we een nieuwe groep opstarten.

Mijn collega is nog een paar dagen langs geweest. Zij was naar Santiago de Compostela gelopen en vloog daarna door naar Barcelona.
De week daarna kwam tante Annelies, ook erg gezellig! Ze vermaakte zich prima overdag als wij aan het werk waren en ‘s avonds gezellig samen eten. Alleen de laatste avond zijn we zonder Simon in een heel erg leuk tentje gaan eten want hij moest overwerken.
De week daarna kwam mijn moeder met wie ik nog 2 dagen naar Valencia ging om van alles te regelen. We wilden 1 nacht in het appartementje slapen want we hebben daar al luchtbedden gelegd en met een emmer water om door te trekken hadden we nog naar de wc gekund maar de dag ervoor waren ze al begonnen met de badkamer slopen. Die zag er eerst zo uit:En toen zo:

De leidingen bleken in zo’n slechte staat te zijn dat die het in de keuken ook niet lang zouden houden zonder lekken dus toen mijn moeder en ik in de tegelzaak waren om de tegels uit te kiezen zag de keuken die er van te voren nog zó uitzag

Er toen we terugkwamen zó uit
Afgelopen weekend waren we weer met z’n tweetjes en maakten we zaterdag weer een lange wandeling. We ontdekten een tuin-terrasje in het verlengde van onze straat

en een nieuw park met een heel leuk terras met heerlijke zelf gemaakte appeltaart!

Gisteren was ik jarig en zou ik dit blog online zetten maar Simon kreeg gisteren een telefoontje uit Amsterdam dat ze hem per 31 juli van de loonlijst af willen hebben dus toen moest ik het e.e.a. over een ontslagvergoeding gaan uitzoeken.

Simon heeft er wel weer zin in om te gaan freelancen. Wel spannend natuurlijk of hij genoeg werk zal krijgen en ik hoop dat hij niet teveel in Amsterdam of Londen zal moeten werken. Spannende tijden weer!

Van Gerda had ik een lekkere exquise lunch bij Farga gekregen

Van Simon kreeg ik een etentje bij een chique restaurant in een heel mooi gebouw in het noorden van Barcelona

Het was een heerlijke dag met nog een heerlijke avondwandeling naar huis. Met nog een stukje de taxi want het was wel heel ver!

Tot slot nog wat foto’s van onze schatjes:

Minoutje heeft het warm en ligt het liefst zo:

En er is ten minste iemand die het bidet gebruikt:

Met Moos ga ik heel soms wel eens wandelen, als we terugkomen springt hij meteen weer in het karretje, Sam er ook bij want alles wat Moos doet moet hij ook maar mee naar buiten vindt hij niks

De laatste dan

 

Woensdagavond aten we een boterhammetje in de keuken

En na het eten legden we de vloer in de keuken

De rest van de week was het verven en werken. Gisteren gingen we het oude appartement schoonmaken en op weg daarna toe was er iets Catalaans gaande voor de Mercat del Born.

Aparte broeken hebben die mannen aan

Vandaag gingen we even de zon genieten die eindelijk weer scheen en zagen we een rommelmarkt in het station!

Verder weer geverfd, kasten in elkaar gezet, ondervloer gelegd. Doodmoe. Tussen alle chaos en dozen vinden de katten telkens weer een plekje

Gisteren brachten we om 7.00 uur de katten en heel hun hebben en houden naar het nieuwe appartement. We sloten ze op in de slaapkamer en bleven een half uurtje bij ze. Sam was onophoudelijk aan het mauwen/schreeuwen, het hele blok weet nu dat we katten hebben. Moos ging een beetje op onderzoek uit en Minou bleef in een hoekje van haar wagentje zitten.
Om 8.00 uur kwamen de 3 verhuizers. Ze gingen alle scootertjes voor de deur verzetten om hun vrachtauto te kunnen parkeren. In no-time stond de politie er en kregen ze een bon. Ze hadden een vergunning vanaf 11 uur maar óf hun baas had dat niet doorgegeven óf ze probeerden het gewoon.
Terwijl zij begonnen met dozen naar beneden sjouwen, gingen Simon en ik de laatste spullen inpakken en alle stellingkasten uit elkaar halen.

 

Ik ging na een uurtje ook nog even naar de katten kijken en Sam wilde knuffelen, knuffelen, knuffelen en Moos ook. Minou deed nog steeds alsof de wereld niet groter was dan het hoekje van haar wagentje.
Op een gegeven moment zijn Simon en ik mee spullen naar beneden gaan sjouwen want het was zóveel. 1 van de verhuizers was een ADHD-ertje. Een klein, mager en oersterk mannetje met een eindeloze energie, de hele dag lang, en een eindeloze woordenstroom waar we nog niet de helft van verstonden, ook de hele dag lang. Maar ze waren allemaal super vriendelijk.
Ik ging even wat kwetsbare dingen te voet naar het nieuwe appartement brengen en inmiddels hadden Sam en Moos Minou uit haar wagentje gejaagd en was Minou in de krabpaal gaan liggen.

Toen we in het trappenhuis liepen kwam onze buurman in zijn pyama de gang in lopen, hij dacht dat wij aangeklopt hadden. Hij vertelde dat hij en onze bovenburen uit hun huis worden gezet! Volgens de huisbaas omdat het gebouw aan het verzakken is. De buurman denkt omdat de huisbaas het wil verbouwen tot toeristenappartementen. De buurman heeft een appartement van 100m2 en de bovenburen van 140m2. Die worden dan opgedeeld in kleinere appartementen. De buurman was helemaal ontdaan. Hij woont er al 20 jaar en had er tot zijn dood willen blijven wonen. Hij woont alleen aan de voorkant van het gebouw dus heeft niet zo’n last van alle werkzaamheden die in het midden plaats vinden. De oudere mensen boven ons wonen er al meer dan 60 jaar. Zij is er geboren. Echt heel zielig!

Intussen dacht zijn hondje: jéh! kan ik eindelijk met de katten spelen (dat wilde hij altijd al) en hij was in ons huis op zoek gegaan. Hij vond ze niet natuurlijk maar wij vonden wél een kadootje dat hij had achtergelaten en waar Simon in ging staan…
Om een uur of half 1 zijn we de eerste vrachtlading in de benedenhal bij het nieuwe appartement gaan zetten en snel terug om de rest de vrachtwagen in te laden want de parkeervergunning liep om 15.00 uur af.

Ik had ons dekbed bij de katten gelegd en Minou was daar bang onder gekropen.

Bij het nieuwe appartement hadden we een verhuislift (bij het oude hadden ze daar geen vergunning voor gekregen) dus dat ging een stuk sneller. De katten moesten echter naar de keuken verhuizen want de lift moest aan het balkon van onze slaapkamer gekoppeld worden.

Er kwam maar geen einde aan die verhuis (en alles onder het bouwstof) en het ging ook nog regenen maar uiteindelijk om 18.00 uur waren we klaar!

Wij dronken even thee, lieten de katten het huis verkennen en gingen toen strompelend uit eten.

Om 20.45 uur liepen we het restaurant uit, zo vroeg zijn we hier nog nooit uit eten geweest, en gingen we nog even wat dingen uit de koelkast halen in het oude appartement. Ineens was het gemis van Beertje heel groot. Dat ineens zo lege appartement waar vorige week Beertje nog rondliep…

Terug thuis hebben we het bed in elkaar gezet (Zodra het bed stond, was het allemaal goed voor de katten, ze gingen er meteen met zijn drieën op liggen), het bad schoongemaakt en thee gedronken. Toen moesten we nog een keertje terug om de ringen van het douchegordijn op te halen en het gaas voor het balkon zodat de katten niet naar beneden kunnen vallen. Toen kwamen we weer onze buurman tegen en hij vertelde zoals wij ook al gezien hadden dat ze gaan bouwen op het braakliggende terrein naast ons oude huis. We zijn net op tijd weg. Er schijnt een ondergrondse rivier te lopen waardoor ze daar nu veel water aan het wegpompen zijn. Misschien was dat appartement daarom zo vochtig daar! Wij zijn in dit appartement helemaal verbaasd dat een vaatdoekje of handdoek de volgende dag droog is!
De buurman was nog steeds helemaal ontdaan, vandaag heeft hij een afspraak met een advocaat en hij gaat de krant en radio erbij halen, zijn spullen opslaan maar hij blijft in het huis tot ze hem weghalen!
Hij vertelde ook dat het illegaal is de werkzaamheden die ze nu uitvoeren te doen terwijl er mensen wonen (wat mij inderdaad waar lijkt gezien de hoeveelheid bouwstof die je inademt en het aantal decibel dat gezond is voor je oren heeeeeeel ver overschreden wordt) maar dat als je daar iets van zegt je kunt vertrekken.

Ik ging nog lekker in bad en daarna goed geslapen. Een beetje vroeg wakker doordat het lichter is in de slaapkamer en de straatgeluiden nieuw zijn.
Nadat Minou gisteren eerst nergens te bekennen was, loopt ze nu weer overal met ons mee in huis, zoals ze in Haarlem ook deed.

Vanochtend ging ik een was draaien in het oude appartement maar kon moeilijk langs deze trap komen.

Zó blij dat we hier vanaf zijn!

Nu nog verven, vloer leggen en uitpakken…

 

Iedereen hartelijk bedankt voor jullie medeleven met Beertje. Dat deed ons goed!

Gisteren heeft Minou een uitgebreide echo van haar hart gehad en gelukkig is er niks raars gevonden, een enorme opluchting. Waar Beertje ws. aan overleden is is een erfelijke hartziekte die vaak voorkomt bij Main Coons. Minou kwam uit hetzelfde nest als Beertje en we zijn dus heel opgelucht dat haar hart er gezond uitzag.

Gisteren heeft Simon een gesprek gehad met Javier, 1 van de 2 bazen hier in Barcelona. Het blijkt dat de grote baas (Hector uit Londen) in januari al had gevraagd aan Javier om Simon te vertellen dat hij wilde dat Simon zijn vaste contract liet varen en ging free lancen. Dit is gebeurd vlak nadat Phil (de baas uit Amsterdam met wie Simon destijds de afspraken over Barcelona had gemaakt) naar New York was vertrokken voor een andere baan. Javier heeft dat echter geweigerd te doen. Hij vertelde dat ze hier in Barcelona nog steeds heel blij zijn met Simon en dat ze hopen dat hij blijft en dat ze denken de rest van het jaar nog werk voor hem te hebben. Hij wil Simon op papier wel een aantal dagen per maand free lance werk garanderen!

Simon was vooral erg blij te horen dat ze nog steeds tevreden over hem zijn. Hij had de laatste week dat idee niet meer zo omdat bij de klus waar hij nu op zit alles wat hij maakte veranderd moest worden of niet mooi werd bevonden.

Toen ik zondagavond terugvloog uit Nederland, vloog Tirza met mij mee. Ondanks dat ik niet de vrolijkste was en nog her en der moest werken, hebben we toch een paar gezellige dagen gehad en weer een paar keer heerlijk uit eten geweest! Inmiddels zijn we druk bezig met de verhuis. Veel moeten poetsen in het nieuwe huis want het was erg vies. Gisterenavond hebben we alle richels van het plafond gezogen. Simon bovenop een trap en ik met de stofzuiger op mijn schouder. Het is echt een hoog plafond! Vandaag zijn we begonnen met verven. We hadden 2 kleuren uitgekozen aan de hand van kleurenstaaltjes die ik uit bouwmarkten in Nederland had mee genomen want die hebben ze hier niet. Bij een professionele verfzaak hebben we de kleuren laten mengen. Helaas is 1 van de kleuren veel rozer dan wat we uitgekozen hadden. Misschien ziet het er morgen beter uit als het droog is maar ik vrees dat we terug moeten.

Simon loopt al weken met een gat in zijn schoen en gisteren in zijn pauze zijn we eindelijk eens op schoenen jacht gegaan en wonder boven wonder ook nog geslaagd. Het is voor het eerst sinds ik Simon ken dat hij leren schoenen heeft (behalve zijn laarzen voor feesten) en geen gympies. Ik denk telkens dat er iemand anders naast me loopt als ik naar beneden kijk.

Eergisteren is plotseling onze lieve Beertje overleden…

Simon vond haar liggend achter de tafel helemaal koud en stijf. De dierenarts denkt dat ze een hartaanval heeft gehad. Ze was pas vijf.
Ik was in Nederland aan het werk en kon helaas geen afscheid meer nemen van Beertje. Gelukkig was Jan Paul dit weekend bij Simon.

Vandaag was de grote baas van Glassworks uit Londen in Barcelona. Vorige week had Simon al gehoord dat hij een gesprek met Simon wilde en dat bleek vandaag.

Nou, toen werd Simon gevraagd erover na te denken zijn vaste contract op te zeggen en te gaan freelancen want binnenkort, als de film klaar is waaraan Glassworks Barcelona werkt, is er niet genoeg werk meer…

Dat was wel even schrikken! En een echte keus is er niet, in die zin dat als hij zijn contract wil behouden, ze hem in Amsterdam of Londen kunnen plaatsen en we blijven veel liever in Barcelona!

Er komt dus een spannende tijd aan. Glassworks zegt hem zo veel mogelijk als freelancer in te zetten maar zeggen en doen zijn niet altijd hetzelfde en misschien is er gewoon ook geen werk bij Glassworks. Simon zal dus weer eigen klanten moeten gaan zoeken. Hem is wel aangeboden dat hij gewoon een werkplek kan blijven houden hier op het kantoor in Barcelona, ook al werkt hij voor andere klanten.

En áls Simon thuis komt te werken, dan kan dat in ieder geval vanuit een prettig huis! We hebben onze plannen om laminaat en een kleed te gaan kopen vanavond dan ook maar gewoon door laten gaan. Het kleed ligt er nu al en er was een mooie aanbieding voor parket dus het is klik-parket geworden!

Helaas zullen we dat pas kunnen leggen als al onze spullen al over zijn. Het komt ws. wel net voor de verhuis maar dan moet het eerst nog een paar dagen liggen aclimatiseren, voordat we het kunnen leggen.

Nou , we zullen zien waar deze nieuwe ontwikkeling ons leidt. Misschien kan Simon dan eindelijk de hartige taarten winkel waar hij het vaak over heeft gaan openen!

Vandaag kregen we de sleutels van ons nieuwe huis! ’s ochtends voordat Simon naar zijn werk moest gingen we nog gauw even wat kleurstaaltjes halen bij een verfwinkel die we gisteren hadden ontdekt tijdens een wandeling. We waren eerst even door de dierentuin gelopen en toen koffie gaan drinken in het park bij estacion del norte. We genoten weer volop!

We hebben onze huiskamer nagebouwd in 3d en dan kunnen we met de oculus rift er doorheen lopen en bekijken we welke kleuren we op de muur willen. Tot nu toe zijn we het er nog niet over eens

Vanavond hadden we Spaanse les en daarna aten we friet in ons nieuwe huis op onze campingkrukjes

Ik vrees dat Simon niet zal kunnen koken in dit huis want hij kan niet in de pannen kijken met deze afzuigkap. Het ziet ernaar uit dat we die eraf moeten schroeven…

Vorig weekend gingen we calçots eten. Het is een typisch Catalaans gerecht dat maar korte tijd te krijgen is. Het zijn een soort lente-uien, die geroosterd worden op een dakpan. Het zwart gebakerde gedeelte trek je eraf en de rest eet je met een speciaal sausje. Een collega van Simon had het adres gegeven van HET calçots restaurant van Barcelona. We maakten een reservering voor zaterdagavond 20.30 uur, niet te laat want ik moest de volgende dag heel vroeg naar NL. We pakten de metro want het lag aardig ver weg en daarna moesten we nog 10 minuten vrij steil omhoog lopen. Het zag er leuk uit met een gezellig buiten terras en binnen was er… helemaal niemand! Ik dacht al een smuikend lachje gehoord te hebben toen ik de reservering maakte.

Het was verbazend lekker de calçots

Daarna is het een zooitje

Deze man zagen we aan het werk bij de Arc de triomph, dat zag er heel knap uit! Een heel apparaat, elke vinger bestuurt iets.

Afgelopen week was ik in Nederland aan het werk en heb ik de nodige hagel wel gezien. Ik stuurde Simon er toen een foto van waarop hij reageerde met: Oh, dat dat nog bestaat! Maar vandaag kregen we hier in Barcelona ook een bui!

Ik vloog donderdagavond laat terug, mét vertraging en was pas om 3 uur ’s nachts thuis. Om half 9 weer op want er lag een hoop werk voor de Oogappelboom te wachten. Vandaag ook nog gewerkt maar morgen kan ik dan met de verhuis bezig gaan, ik heb er erg veel zin in. Gisteren moesten ze bij ons in de luchtkoker zijn bij de badkamer. Wij dachten dat ze eindelijk dít op gingen ruimen:

Maar nee, ik weet niet wat ze wel gedaan hebben, in ieder geval onze ladder verplaatst waar we nu niet meer bij kunnen zonder uit het raam te klimmen en vies te worden.

Nog even wat kattenfoto’s. Beertje heeft weer mee genoten van een spelletje dat Simon speelde

En wilde Astrid graag aaien

Minou geniet van de warmte als het kacheltje aan is

Sam en Moos hebben het koud

Moos is weer ziek, enorme diarree ondanks de cortisone spuiten die Simon elke 4 dagen bij hem zet. Vanochtend weer diarree ingeleverd voor onderzoek. Gelukkig blijven we in de buurt van onze dierenarts wonen, zelfs dichterbij, want zo’n goedkope dierenarts gaan we nooit meer vinden en met Moos is dat wel heel fijn!

Vandaag mochten we tijdens een late pauze van Simon het e.e.a. op gaan meten in ons nieuwe appartement. De portier zou ons de sleutel geven. De portier is een kleine man van vermoedelijk in de 60 met vriendelijke pretoogjes.

Toen we aankwamen stond hij te praten met een vrouw met een hondje en hij liet haar allemaal foto’s op zijn telefoon zien van ook een hondje nemen we aan. Hij zei even enthousiast hallo tegen ons en vertelde dat de vrouw met wie hij stond te praten een Nederlandse naam had, Beatrix maar Zweeds was en heel goed Spaans praatte (grr). Vervolgens ging hij door met haar foto’s laten zien: “Kijk hier, met zijn witte befje en kijk hier met mijn vrouw en kijk hier hoe schattig op de bank.” De vrouw wilde wel naar binnen zagen we maar dat lukte pas na een foto of twintig.

Toen waren wij eindelijk aan de beurt: “Hallo, hallo, gefeliciteerd! Welkom, welkom! Ik was zó blij toen ik hoorde dat jullie hier kwamen wonen! Ik zei tegen de makelaar wat ben ik daar blij om, ik vond het zo’n sympathieke mensen en zo aardig! En jullie krijgen hier zo’n mooi appartement, met zoveel licht. Dus jullie komen even kijken, meten, neem je tijd, kijk lekker rond en meet maar alles en als je dan terug komt geeft je mij de sleutel weer en als jullie het contract hebben getekend dan maak ik ook sleutels bij voor jullie!” Toen kregen we 2 keer een hele uitleg over de 3 sleutels, vooral de sleutel waarvan niemand wist waarvan die was en dat we nooit voor iemand de deur open mogen doen die we niet kennen, en nét op het punt dat we dachten en nu kunnen we gaan, vroeg hij onze naam. Bij mijn naam keek hij zeer fronsend maar bij Simon’s  naam ging hij helemaal stralen: ” Ah, Simón, qué nombre bonito, no? Y Espagnol, ah, muy bien Simón!” waarbij hij Simon allemaal schouderklopjes gaf. Toen zei hij dat hij Eleuterio heette, echt onuitspreekbaar. En toen kregen we het hele verhaal te horen waarom hij zo heette. Zijn moeder had 5 kinderen gehad en dat vond ze wel genoeg en ze heetten Francisco, Rosita etc. en toen, na 8 jaar kwamen hij en zijn broer nog toen zijn moeder al 44 was en omdat de rest van zijn broers en zussen naar familie van moeder was genoemd, werd hij naar familie van zijn vader genoemd, dus vandaar, het was ook een naam die niet veel voorkomt. Toen kregen we weer te horen waar alle sleutels voor waren en dat we onze tijd moesten nemen en toen konden we eindelijk gaan.

Het was heel leuk om het appartement weer te zien, echt groot! Toen we terugkwamen kregen we weer allemaal complimentjes en dat als we er wonen en er iets stuk is, we alleen maar hoeven te zeggen Eleuterio er is iets stuk en dan zorgt hij ervoor. Ik denk dat wij in een heel rap tempo Spaans gaan leren! En dat  als we snel de deur uit willen of thuis willen komen we niet tussen 9 en 13 uur en 16 en 19.30 uur moeten weggaan of aankomen!

Jawel, het is gelukt, we gaan verhuizen! Maandagochtend gingen we bij een appartementje in Raval kijken maar dat was veel te klein en had ramen met iets erin waardoor je niet naar buiten kon kijken.

’s middags gingen we naar een ander appartement kijken bij ons in de straat, meer richting het park, in een breder stuk straat met minder toeristen, en dat was heel mooi! We vonden het wel duur dus zeiden dat we er € 50,- minder voor wilden betalen per maand. Dat zou de makelaar met de huisbaas bespreken.

In de hoop dat het wat zou worden, gingen we ’s avonds aan de overkant wat tapas eten bij de Pulperia. Bij het donkere raam onder het lantaarnpaallicht is het appartement.

Gisteren kregen we te horen dat de huisbaas geen € 50,- maar wel € 25,- wilde zakken. De makelaar stelde voor te vragen of de huisbaas daarnaast ermee akkoord zou gaan om de eerste maand huur niet te betalen zodat we daar een koelkast en wasmachine voor konden kopen (die dan van de huisbaas zouden zijn).

Dat heen en weer gemail gisteren ging allemaal vlotjes en snel. Vandaag hoorden we echter niets meer. Misschien waren er wel andere mensen wezen kijken die gewoon meteen met de gevraagde huurprijs akkoord gingen? Om 18.00 uur kreeg ik het op mijn heupen en mailde met Simon dat een wasmachine en koelkast misschien niet een hele maand huur zouden kosten dus dat we konden zeggen dat we het verschil dan natuurlijk betaalden. Ik rende naar schuin tegenover om een beetje de prijzen van witgoed te bekijken en toen ik bij thuiskomst de eerste regel naar de makelaar begon te typen, belde ze.

Ze vertelde dat de huisbaas ons de hele maand maart kado geeft en het witgoed dat we wel of niet willen kopen van ons is! En de € 25,- korting op de huur. Waar zit het addertje, denk je dan als Hollander. Geen idee, we gaan er voorlopig maar van uit dat huisbazen hier in Spanje hele lieve mensen zijn.

29 februari krijgen we de sleutel en 21 maart zijn we deze bouwput uit!

Dit is het gebouw, de 3 balkonnetjes rechts van het pijltje zijn van ons. Twee verdiepingen onder ons zit een Argentijns restaurant en het nagerechten restaurant!

Dit is de entree beneden. De portier is super aardig en deze portier spreekt verstaanbaar Spaans!

Ons adres is op de eerste verdieping maar in feite is het op de derde; je hebt eerst de entreplanta, dan de principal en dan la primera planta. We komen 1 verdieping hoger te zitten dan nu maar met een lift en een stuk groter: 90m2! En een echte slaapkamer! Helaas geen logeerkamer maar als je enigszins betaalbaar wil blijven wonen in deze buurt, kun je niet alles hebben.

De hal met aan het einde de deur naar de slaapkamer:

De keuken, weer op gas koken!:

De werkruimte, de open haard kun je helaas niet gebruiken. De deur gaat naar de woonkamer:

De woonkamer, behoorlijk groot, we zijn benieuwd hoe dat gaat bevallen zo zonder verwarming! Door de deur kijk je de slaapkamer in:

De slaapkamer:

En heel vreemd, 2 badkamers naast elkaar:

Het uitzicht vanaf het balkon, als je een beetje naar rechts kijkt:

Wij zijn blij!