Vandaag mochten we tijdens een late pauze van Simon het e.e.a. op gaan meten in ons nieuwe appartement. De portier zou ons de sleutel geven. De portier is een kleine man van vermoedelijk in de 60 met vriendelijke pretoogjes.
Toen we aankwamen stond hij te praten met een vrouw met een hondje en hij liet haar allemaal foto’s op zijn telefoon zien van ook een hondje nemen we aan. Hij zei even enthousiast hallo tegen ons en vertelde dat de vrouw met wie hij stond te praten een Nederlandse naam had, Beatrix maar Zweeds was en heel goed Spaans praatte (grr). Vervolgens ging hij door met haar foto’s laten zien: “Kijk hier, met zijn witte befje en kijk hier met mijn vrouw en kijk hier hoe schattig op de bank.” De vrouw wilde wel naar binnen zagen we maar dat lukte pas na een foto of twintig.
Toen waren wij eindelijk aan de beurt: “Hallo, hallo, gefeliciteerd! Welkom, welkom! Ik was zó blij toen ik hoorde dat jullie hier kwamen wonen! Ik zei tegen de makelaar wat ben ik daar blij om, ik vond het zo’n sympathieke mensen en zo aardig! En jullie krijgen hier zo’n mooi appartement, met zoveel licht. Dus jullie komen even kijken, meten, neem je tijd, kijk lekker rond en meet maar alles en als je dan terug komt geeft je mij de sleutel weer en als jullie het contract hebben getekend dan maak ik ook sleutels bij voor jullie!” Toen kregen we 2 keer een hele uitleg over de 3 sleutels, vooral de sleutel waarvan niemand wist waarvan die was en dat we nooit voor iemand de deur open mogen doen die we niet kennen, en nét op het punt dat we dachten en nu kunnen we gaan, vroeg hij onze naam. Bij mijn naam keek hij zeer fronsend maar bij Simon’s naam ging hij helemaal stralen: ” Ah, Simón, qué nombre bonito, no? Y Espagnol, ah, muy bien Simón!” waarbij hij Simon allemaal schouderklopjes gaf. Toen zei hij dat hij Eleuterio heette, echt onuitspreekbaar. En toen kregen we het hele verhaal te horen waarom hij zo heette. Zijn moeder had 5 kinderen gehad en dat vond ze wel genoeg en ze heetten Francisco, Rosita etc. en toen, na 8 jaar kwamen hij en zijn broer nog toen zijn moeder al 44 was en omdat de rest van zijn broers en zussen naar familie van moeder was genoemd, werd hij naar familie van zijn vader genoemd, dus vandaar, het was ook een naam die niet veel voorkomt. Toen kregen we weer te horen waar alle sleutels voor waren en dat we onze tijd moesten nemen en toen konden we eindelijk gaan.
Het was heel leuk om het appartement weer te zien, echt groot! Toen we terugkwamen kregen we weer allemaal complimentjes en dat als we er wonen en er iets stuk is, we alleen maar hoeven te zeggen Eleuterio er is iets stuk en dan zorgt hij ervoor. Ik denk dat wij in een heel rap tempo Spaans gaan leren! En dat als we snel de deur uit willen of thuis willen komen we niet tussen 9 en 13 uur en 16 en 19.30 uur moeten weggaan of aankomen!