Zondagavond vloog ik terug naar Barcelona ná mijn werk in Nederland. Ik had wat tijd te overbruggen op Schiphol dus ik kon eindelijk eens op zoek naar een nieuw nekkussentje. Mijn oude was niet fijn en bovendien lek. Het is een enorm ding geworden maar ik had eindelijk een keer geen nekpijn de volgende dag.
Toen ik ’s nachts thuis kwam was Simon ziek. Ik vond het wel gezellig dat hij de volgende ochtend niet ging werken. Maar toen ik na 2 dagen werken voor De Oogappelboom het meest noodzakelijke af had, kreeg ik ook koorts. Toen waren we allebei ziek thuis. Wel gezelliger dan alleen ziek zijn!
Wel heel vervelend dat als je hier door de week ziek bent, je alleen tussen 14.00 en 15.00 uur, als de werklui pauze hebben, kunt slapen. De rest van de dag zijn ze met dit soort boren:
op 2 of 3 verschillende plekken in het gebouw bezig. We weten niet goed wat ze allemaal aan het doen zijn maar het klinkt altijd alsof het precies achter ons bed gebeurt. Toen we hier kwamen wonen zeiden ze dat eind februari de lift af zou zijn. Inmiddels hebben ze wel een hele verdieping gesloopt en opnieuw opgebouwd op het dak en zijn ze nu aan het appartement daaronder bezig, maar de lift is nog steeds niet af. Wij zijn het lawaai en al het stof wel zat en denken niet dat dit binnen een paar maanden klaar is dus we kijken zo nu en dan of we andere geschikte woonruimte zien op internet. Daarbij blijft het ook nog wel de vraag of we blijven want vorige week wist Barcelona nog steeds niet of ze Simon kunnen gaan betalen.
Als we uit het raam bij onze keuken/slaapruimte kijken zien we nu dit:
Je wil niet weten wat een lawaai het maakt als ze weer een stukje uit zo’n vloer proberen te krijgen!
Maar goed, al met al niet erg bevordelijk voor het herstel van ons ziek-zijn. (Hoewel Simon vandaag weer is gaan werken).
Vorige week ben ik nog met Moos naar de dierenarts geweest voor zijn aanhoudende diarree. Hij vindt het wel leuk bij de dierenarts, zou het liefst de hele wachtruimte doorlopen. De dierenarts laat hem wel altijd los lopen in zijn praktijkruimte en dan gaat Moos graag op onderzoek uit. In de wachruimte hou ik hem maar tegen want er kan zo een grote hond binnen lopen. Het stikt van de honden. Katten zie je nooit maar schijnen er ook veel te zijn maar mensen houden ze binnen.
Dinsdag nog met Sam naar de dierenarts geweest maar die is wat banger bij de dierenarts. De dierenarts vindt Sam en Moos erg grappig geloof ik en probeert ze altijd een kusje te geven maar daar was Sam te gestrest voor. Oosterse kortharen heb je hier in Spanje ook niet.
Sam blijft een heel druk actief peutertje die denkt dat hij zowel Sam, als Moos, als Beertje, als Minou, als Simon heet. Hij komt altijd. Hij ligt nog steeds graag en lang onder de speelmat, dan hebben wij en Moos even rust.