De paar foto’s die bij dit verhaal horen komen onderaan te staan want het lukt me niet ze op mijn telefoon, waar ik dit nu op doe, tussen de tekst in te voegen.
Een tijdje geleden maakten we een heel klein proefritje om te kijken of de motor het nog deed. Het werd toen al snel duidelijk dat je met onze motorkleding het nog geen 5 minuten uithoudt in deze hitte. De meeste mensen rijden hier zonder motorkleding maar dat willen wij niet. Dus hebben we kevlar-broeken gekocht en doorwaai motorjassen. En zo stapten we dinsdag ochtend op de motor nadat we onze poezen in goede handen achter lieten bij Steef. De bedoeling was dat we het weekend al waren vertrokken maar Simon zat op een klus waarbij hij toch nog het weekend door moest werken. Even een dag uitgerust, en toch Steef nog heel even kunnen zien die maandagavond laat aankwam. Arme Steef had nauwelijks een oog dicht gedaan door het lawaai op straat, de hitte en bijtende Sam.
Maar dinsdag vertrokken we dan, via Valencia en daarna binnendoor naar Toledo was het plan. We waren heel blij met onze nieuwe doorwaaikleding. Het was aardig warm en gelukkig scheen de zon niet want onze helmen klemden al aardig op ons voorhoofd.
We namen de tolroute en dat reed lekker rustig. Halverwege werden we allebei zo moe na de korte nacht dat we een uurtje op een hard bankje hebben geslapen op een parkeerplaats. Toen we weer weg reden zei Simon dat hij toch dacht dat er toch nog iets mis was met de motor omdat hij niet soepeltjes startte. Na een volgende tanktop ging het starten ook een beetje haperend. In Valencia aangekomen wist onze Becker (gps) de weg niet meer en stopten we om via googlemaps op de telefoon te kijken hoe we naar het appartementje moesten rijden dat we geboekt hadden. We zaten er nog een kilometer vandaan. Motor weer gestart en vlakbij het appartement kwamen in een wirwar van kleine straatjes. Ik stapte af om te kijken waar het appartement was en of de motor daar ergens kon staan. Het was aan het einde van het straatje op een pleintje dus ik gebaar Simon dat hij kan komen maar Simon gooit zijn armen in de lucht, de motor wil niet meer starten…
Wat een ongelofelijk geluk dat we maar zo’n klein stukje hoeven te duwen en we niet ergens langs de weg zijn komen stil te staan!
De volgende ochtend is Simon ziek, buikloop zoals altijd in de eerste dagen van de vakantie. S middags is hij wel weer opgeknapt en lopen we een half uur naar de BMW garage. We leggen het probleem uit en krijgen te horen dat ze helemaal vol zitten tot augustus. Wij leggen uit dat we op vakantie zijn en ze beloven hun best te gaan doen als ze een gaatje hebben. We kopen een acculader en op de weg terug naar het appartement kopen we een schroevendraaier. Om de accu uit de motor te halen moet nl. de hele kuip er aan één kant af en die zit met 14 schroeven vast, voor een deel met inbusschroefjes, maar een inbussleuteltje hebben we bij ons. Terug bij de motor gaan we aan de slag, ik doe de schroefjes met de inbussleutel en Simon die met de kruiskopschroevendraaier. Maar dan komen we bij het laatste schroefje aan en dat blijkt nu net een sterschroefje te zijn en daar hebben we geen gereedschap voor. Hup, zijkuip weer met een paar schroeven vast gezet en weer teruggelopen naar de ijzerhandel, nog net op tijd voordat die dicht ging. Uiteindelijk konden we doodmoe de accu aan de lader hangen en gelukkig was die de volgende ochtend weer opgeladen. Kuip er weer af, accu erin, kuip er weer op schroeven en dan rijden we heel op tijd naar de garage. Twee straten bij de garage vandaan, schiet de motor in de verkeerde versnelling, slaat af en vertikt het weer te starten. Wat een geluk weer dat we zo dicht bij de garage zijn gekomen! Het zijn super aardige mensen bij de garage en ze gaan hun best doen.
We besluiten naar een hotel te gaan omdat we geen idee hebben hoe lang dit gaat duren en we dan telkens makkelijk een nacht bij kunnen boeken. Terwijl we van de garage teruglopen naar het appartement bedenken we echter dat de motorsleutels nu bij de garage zijn en we dan met 2 open zijkoffers die we zonder sleutel niet dicht kunnen doen en een dichte topkoffer waarvan het handvat dichtgeklapt zit, moeten gaan verkassen. Niet handig, dus we bellen het appartement of we langer kunnen blijven maar helaas die zitten vol.
Om 12 uur staan we buiten het appartement met een grote topkoffer die je alleen met 2 handen kan dragen, een open zijkoffer vol spullen, een zijkoffer die we met een sjaaltje een beetje dicht hebben kunnen maken, een vuilniszak met spullen die eigenlijk in de topkoffer zaten en een heel zwaar motorslot. En…het regent!
We hebben via internet een hotel gevonden niet ver van de garage vandaan. Ik loop naar de taxistandplaats een straat verder maar die kunnen niet naar ons toe rijden omdat het voetgangersgebied is. Er zit dus niets anders op om alle bagage in de regen telkens wat verder richting taxi te sjouwen.
Dat lukt, zonder dat er wat gestolen wordt en gelukkig krijgen we in het hotel meteen een kamer ook al is het nog geen 15.00 uur.
Om 18.00 uur worden we gebeld door de garage dat de startmotor stuk is en ook de v-snaar vervangen moet worden. We weten niet zeker of we het allemaal goed verstaan dus we vragen of we langs kunnen komen. Daar krijgen we nog wat foto’s van de binnenkant van de motor te zien die behoorlijk geoxideerd is. Omdat het een behoorlijk dure reparatie wordt en de motor al bijna 20 jaar oud is overwegen we of we hem niet beter kunnen verkopen. We worden naar de showroom geleid en ze willen wel hun best doen voor ons maar met het omzetten van de Nederlandse nummerplaat houden we er dan bijna niets aan over. We besluiten de volgende ochtend hem toch te laten repareren. Maandag of dinsdag komt de startmotor binnen. In Madrid zijn er nog 4. Ze kunnen echter niet zien of die ook echt beschikbaar zijn. (? Spaanse manier?) Als het maandag of dinsdag niet binnen is gekomen dan waren ze er dus niet meer en komt de volgende lading startmotoren pas rond 22 juni weer binnen. Dan zullen we dus met de trein naar huis moeten en over een paar weken weer terug komen.
Daar gaat onze tourvakantie dus, gestrand in Valencia. En dit is de vierde keer dat we in Valencia zijn dus we kennen het hier wel ongeveer en helaas is dit de enige stad in Spanje waar wij geweest zijn waar je niet echt lekker kunt eten. Wij hebben het nog niet ontdekt althans. Gisterenavond hebben we op onze kamer gepicknickt om de reparatiekosten tegemoet te komen!
Vandaag hebben we van de nood een deugd gemaakt en weer naar straten en wijken gaan kijken mochten we hier toch nog ooit een appartementje kunnen kopen voor onze oude dag voorziening.
De sleutel van de topkoffer hebben we ook opgehaald bij de garage waardoor we weer bij de laptop kunnen. Het weer is weer heerlijk en zo meteen gaan we weer even badmintonnen in het park! Het kan toch slechter zou ik zeggen!
