Barcelona

Na het verjaardagen-weekend in NL vlogen we samen met de moeders terug naar Barcelona. Het was voor iedereen een vermoeiende tijd geweest dus we wilden de eerste dag rustig aan doen, stukje wandelen en dan de bus pakken naar de grootste Corte Ingles van de stad om voor een nieuw vloerkleed te gaan kijken.

Helaas bleken we een verkeerd adres gehad te hebben waardoor we nog een stuk moesten reizen en het uiteindelijk nog een best vermoeiende dag werd.

We slaagden wél voor het kleed en dat is eergisteren binnen gekomen:

Ook haalden we lekkere taartjes:

We namen nog een dag rust. Gezellig ontbeten met Moos erbij

Sinds de i-pad er is heb je geen kind aan de moeders

’s middags gingen we lunchen bij een Italiaan maar dat was geen succes. ’s Avonds lekker zelf gekookt met Moosje er weer gezellig bij

De volgende dag gingen we met de trein naar Montserrat. Gerda voelde zich de hele tijd al niet zo lekker maar in de trein begon ze steeds groener te zien. We waren nauwelijks uitgestapt of ze werd echt heel ziek.

We hebben de moeders op een bankje geparkeerd en wij namen de trein een stukje terug naar een stadje waar we schone kleding en medicijnen tegen misselijkheid konden kopen. Dat was voor ons best wel leuk, even shoppen in een onbekend stadje.

Toen we terug kwamen voelde Gerda zich ietsje beter en na een opfrisbeurt namen we trein terug naar huis. We hebben wel nog even van het mooie uitzicht genoten en gaan zeker een keer terug om de reis af te maken en het kabelbaantje naar het klooster te nemen!

Eenmaal thuis ging Gerda slapen en hebben we ’s avonds wat brood gegeten. Daarna gingen Simon en ik naar een dokterspost omdat we vermoedden dat Gerda ook een blaasontsteking had. Die was echter dicht dus pakten we een taxi naar een ziekenhuis dat op de deur van de dokterspost aangegeven stond. Zij wilden echter geen urine onderzoeken zonder ook Gerda te zien.We belden de moeders en gaven instructies om de taxi te nemen. Na een half uurtje wachten werden we geholpen. Niemand sprak Engels, 1 arts sprak een beetje Frans. Maar goed, uiteindelijk bleek het inderdaad een blaas- en maagontsteking. De moeders gingen weer met de taxi naar huis en wij liepen door naar de apotheek. Uiteindelijk lagen we rond 02.00 uur allemaal doodmoe in bed.

In de dagen die volgden begon Gerda zich wat beter te voelen en konden we bijvoorbeeld dit doen:

Thuis weer even gewerkt en dat vinden de katten altijd gezellig

 

De laatste dag gingen we nog even in het park zitten…slapen

Er was nog een leuke clown in het park

Het was weer erg gezellig met de moeders, ondanks de ziektes, moeheid, luizen, 2 keer slecht uit eten en een zeer slechte film gezien. We zijn nl. ook 2 keer héérlijk uit eten geweest en 2 hele leuke films gezien en lekkere taartjes op en veel gelachen!

En we sluiten weer af met 2 poezenplaatjes

Zo, dat is lang geleden! We hebben het enorm druk gehad maar nu eindelijk weer wat rustiger dus tijd voor een update.

Heel wat weken geleden al weer maakten we op een zondag een lange wandeling. Onderweg op een terrasje bestelden we iets van de Catalaanse kaart waarvan we dachten dat het een variant was op de patatas bravas. Dat was het in zekere zin ook maar niet wat we verwacht hadden. Het waren hele grote, dikke chips. Wel lekker hoor.

We kwamen in een duurdere woonwijk van Barcelona terecht. Mooi wonen maar er waren bijna geen cafeetjes meer. Wel deze enorme Aloe vera

We zijn nog Nederland geweest voor de verjaardagsfessten van mijn vader en Simon’s zus maar dit blog gaat over Barcelona dus daar geen foto’s van…

Verder ben ik vaak heen en weer gegaan tussen Barcelona en Nederland en tussendoor genoten we dan van bijvoorbeeld deze overheerlijke kaas gekocht in een heel leuk zaakje bij ons in de wijk. De port was ook heerlijk maar hier 10,- duurder dan in NL.

Sam doet nog steeds graag wat Moos ook doet, gelukkig heeft Simon grote benen.

Er is niet zoveel gebeurd de laatste tijd, veel gewerkt. Voordat ik naar Nederland ging voor de vakantieopvang genoten we nog even van een lunch op een terrasje. Ik had niet zoveel zin om naar Nederland te gaan

Toen ik gisteren terugkwam moest dat natuurlijk ook weer gevierd worden, een enorme tacoschotel, bij ons om de hoek. Maar eigenlijk is alles altijd bij ons om de hoek.

Ik was gisteren heel blij weer terug te zijn, eindelijk weer zon en een blauwe lucht. Vanmiddag helaas weer bewolkt, Beertje vindt het ook maar saai zonder zon.

Vanavond trok er een processie door onze straat, weer met van die grote poppen

IMG_6174.MOV (480p)

Toen Simon eindelijk thuis kwam, (1 van de weinige weekenden die we dit jaar nog samen vrij zouden hebben maar Simon moest werken) keken we met de katten een filmpje en ging Beertje het nog wat dichterbij bekijken.

Even veel foto’s en weinig tekst want ik heb het druk!

Dit is wat Sam in 1 ochtend aan kan richten:

Tijdens een lange wandeling een paar weken geleden:

Kerkje dat ooit bij een groot psychiatrisch centrum hoorde.

Astrid kwam om op de poezen te passen terwijl wij naar NL gingen. ’s avonds nog even uit eten, het was weer heerlijk!

We vlogen vroeg naar NL en gingen meteen door naar een familie reünie van mijn vaders kant, het was groot nieuws blijkbaar.

Na een erg gezellige reünie met een heerlijke tarta de Santiago de Compostella die Astrid nog had gebakken,

gingen we de volgende dag vrienden bezoeken in Assendelft, ook super gezellig. De volgende dag zouden we een paar dagen naar Gent gaan maar dat bleek toch erg duur en met een aantal grote uitgaven in het vooruitzicht en ik had mijn werk niet afgekregen en moest nog een dag werken dus besloten we bij Simon’s moeder te blijven. En zodoende hebben we heerlijke dagen bij Gerda gehad en konden we nog een aantal vrienden in de buurt bezoeken, ook weer erg gezellig en leuk om elkaar na zo’n tijd weer te zien. Woensdagmiddag fietsten we op onze eigen fietsen, want die staan bij Gerda gestald, naar Amersfoort en genoten we van een mooi Hollands stadje en bitterballen

Donderdag gingen we via Amsterdam om onze motor uit te voeren naar Haarlem en zaten daar een nachtje in een leuke bed en breakfast met een heerlijk ontbijt.

We hebben de post opgehaald bij ons huis en nieuwe paspoorten aangevraagd. Oliebollen gegeten, 2x en rond gewandeld maar de charme die Haarlem altijd voor ons had voelden we niet meer zo.

Simon vloog vrijdag weer terug en ik bleef om naar een mooie toneelvoorstelling van mijn vader te gaan en te werken. Simon had nog een heerlijke lunch met Astrid afgelopen zaterdag.

Gisteren was ik weer terug en ’s avonds keken we gezellig met de katjes een film

Moos is blij dat hij weer op schoot kan liggen terwijl ik probeer te werken, wat niet zo handig gaat

Vorige week was ik een kleine week in NL aan het werk. Een druk werkweekend met veel kinderen en daarom heen nog een paar dagen 2 broertjes gehad. Op de terugvlucht naar Barcelona waren de luchten erg mooi.

Intussen was hier in Barcelona een feestweek bezig “La mèrce” en de afsluitende dag van die week was een Catalaanse feestdag en dus had Simon donderdag vrij.

Woensdagavond gingen we ook al op pad.

Her en der bij wat podia kijken en langs de kermis gelopen. Vanaf 01.00 uur was er een concert op het strand maar het ging regenen en we waren moe dus zijn naar huis gegaan.

Ook donderdag was veel te doen in het park aan het einde van onze straat. Er stond oa. een half vliegtuig en vele podia.

We aten een lekker broodje

En omdat we nu lid zijn van de dierentuin, die ook in het park ligt, liepen we nog een rondje door de dierentuin. Daarna naar de andere kant van onze straat gelopen waar de levensgrote poppen een ronde deden.

Toen moe naar huis, even bijtanken om vervolgens de metro naar plaza españa te pakken voor het afsluitende vuurwerk.

We kwamen uit de metro midden in de mensenmassa uit. Helaas stonden we achter een grote zuil maar we konden nog genoeg van het vuurwerk, in samenspel met muziek, zien. De foto zegt het niet maar het was ongelofelijk mooi, wat een show!

Dit was de mensenmassa áchter ons:

Het was een geweldige feestdag!

Vervolgens zijn we met de meute naar huis gelopen want de metro pakken leek ons niet haalbaar.

Vandaag dacht ik zelf mijn haren weer even bij te punten. Dat was de vorige keer best goed gelukt. Nu besloot ik echter dat ik er ook wel een beetje laagjes in kon knippen. Dat was op zijn zachtst gezegd niet zo goed gelukt. Toch maar naar de kapper dan. Ik ging naar een kappertje bij ons in de wijk omdat die goedkoop is en ik die wel grappig vindt. Ze lijken daar met 3 generaties in de kleine kapsalon te leven. Oma knipt, opa wast, zoon zit op zijn telefoon, grote kleindochter veegt haren op middelste kleindochter speelt met de kleinste en de peuter kleindochter doet schattig.

Ik probeerde uit te leggen wat ik wilde. De middelste kleindochter bleek wat Engels te kennen. Haar Engels leek mij echter nog slechter dan mijn Spaans dus ik zei het zelf ook nog maar een keer in het Spaans zo goed en zo kwaad als dat ging. (Elke pauze besteden we nu trouwens aan elkaar Spaans overhoren, hopelijk werpt dat binnenkort zijn vruchten af!)

Het eerste stukje haar dat eraf werd geknipt was precies wat ik bedoelde; zo min mogelijk. Via de spiegel kon ik tv kijken en dat had ik beter niet kunnen doen want te laat zag ik dat mijn idee van een beetje laagjes niet overeen kwam met oma’s idee van laagjes. Van de bovenste laag haren knipte ze zeker 20 cm af!

Oké dacht ik, dit is weer een ervaring (tv aan, daar doorheen de muziek die zoon op zijn telefoon zit te luisteren, peuter die daar op danst, oudste kleindochter die aan het bellen is en middelste kleindochter die knippende oma wat op haar telefoon laat zien, terwijl ik intussen mijn gezicht niet kan zien in de spiegel want daar staat een xxl spuitbus haarlak voor) en mijn haar groeit vast weer aan. Toen ze klaar was met knippen, dat vermoedde ik althans, ging ze mijn haar in allemaal stukjes verdelen en met klemmen vast zetten. Toch nog niet klaar met knippen dan dacht ik. Maar dat was ze wel want ze ging elke plukje met een ronde borstel zo strak mogelijk föhnen. Ik wilde niet geföhnd worden maar vond het lullig dat te zeggen na al het werk dat ze in de plukjes haar opsteken had gestoken. Ik kreeg een houten pollepel om over mijn oor te houden zodat mijn oren niet zouden verbranden. Ik probeerde alle gedachten aan wat het dan wel niet met mijn haren zou doen te verbannen. Toen ze eindelijk klaar was met föhnen ging ze mijn haren rond mijn hoofd draaien en kreeg ik daar een gehaakt mutsje overheen. Ik dacht: “Wil ze me laten zien hoe dit staat zodat ik dat mutsje ga kopen?” Maar nee, ze ging door het mutsje heen mijn haar op een koele stand föhnen. Daarna werd er her en der nog wat geborsteld, ging er een of andere olie in en verdween eindelijk de spuitbus voor mijn neus om over mijn hoofd gespoten te worden. En toen was het ineens na 5 kwartier klaar! Voor 25 euro. Dat is dan wel goedkoop denk ik maar het gaat me jaren kosten om mijn haar weer een beetje op lengte te krijgen… Ik neem aan dat na een keertje wassen mijn gestreken haar in ieder geval wel weer een beetje krul zal hebben.

Simon vond het heel Amerikaans en heel volwassen “en zo ben je helemaal niet”. Ik probeer daar maar een compliment in te zien.

Vandaag heeft Simon eindelijk duidelijkheid gekregen over zijn situatie hier. Barcelona heeft geld om 1 iemand aan te nemen. Ze willen dan iemand aan nemen die een bepaald software programma kent, wat Simon niet kent. Als ze geld hadden voor 2 personen zouden ze hem wél aannemen.

Ze boden Simon vervolgens verschillende opties:

In Barcelona blijven wonen en gaan free lancen en dan zou Barcelona hem zoveel mogelijk inzetten. Ze hebben echter liever dat hij in dienst blijft van Glassworks want ze willen hem niet kwijt. Er staat nog steeds een bureau voor hem klaar in Amsterdam ondanks dat daar net 2 nieuwe mensen zijn aangenomen, hij kan zo weer terug. Hij zou ook in Londen kunnen gaan werken maar dat zagen ze hem niet snel doen. De laatste en voor ons beste optie is dat hij in dienst blijft van Amsterdam maar werkt voor Barcelona. Barcelona betaalt dan Amsterdam. Op het moment dat Barcelona niet genoeg werk heeft, wordt Simon ingezet voor Amsterdam of Londen, vanuit Barcelona. Tenzij er hele grote klussen zijn, dan zal hij de eerste weken van een klus naar Amsterdam of Londen gaan. Eigenlijk verandert er dus niets aan de huidige situatie en kunnen we gewoon in Barcelona blijven! Hoelang we blijven weten we niet want Simon wil ook verder in zijn carrière en die mogelijkheden zijn hier niet echt maar het eerste half jaar/jaar zullen we hier zeker nog wel zijn!

Vrijdag kwamen Jan Paul, Katy en Florentine aan. Katy, Florentine en ik gingen nog boodschappen doen op de markt terwijl Jan Paul de huurauto terug bracht naar het vliegveld. Daarna moest ik nog even werken en gingen zij wandelen. Toen simon om half 8 thuis kwam, hebben we lekker gegeten, een grote hobby van Florentine, ze vond het ‘Yammie!’

De volgende dag was Simon jarig en heel Barcelona en busladingen vol Cataloniërs van het platteland vierden het mee!

Simon zal, als we in Barcelona blijven dus altijd vrij zijn op zijn verjaardig. De oorspronkelijke rouwdiensten op 11 september ter nagedachtenis aan de gevallenen bij de nederlaag van Catalonie in 1714, zijn langzaamaan een feest geworden voor meer onafhankelijkeheid van Catalonië. Demonstraties en feesten en heeeeeel veeeeel mensen. Wat een drukte, nergens plek op een terrasje…  Na een wandeling gingen we voor Simon’s verjaardag om half 4 lunchen bij l’Artisan. We moesten 25 minuten wachten maar wat was het lekker!!! En het toetje van crema catalan-schuim over ijs heen was waarschijnlijk het lekkerste toetje dat we ooit op hebben. Dit zijn Simon’s favoriete gefrituurde gorgonzola-bollen:

Florentine begon met een rijstwafel maar later deed ze zich ook te goed aan champignon-risotto.

Na deze overdadige en late lunch liepen we naar het strand. Simon en ik deden een tukje terwijl Florentine het druk had met Muñeca, de pop die ze van ons heeft gehad.

Eenmaal thuis trakteerden Jan Paul en Katy voor Simon’s verjaardag op het taartje dat bij de feestdag van 11 september hoort. Na de geweldige luch was dit meteen ons avondeten, we zaten nog zó vol!

De geel-rode strepen zijn de Catalaanse vlag. En op het papier stond dit geschreven in het Catalaans (met vertaalmachines vertaald):

De 10 geboden van het Catalaans nationalisme

1.    Cataluña is uw grond/land. Dit is uw natie.
2.    De grond/land is heilig. Een verrader wie het durft te ontheiligen.
3.    De taal, de historie, de provincies, de ecologie, de folklore, de instellingen, en        nationale feesten zijn uw erfenis: bewaar het angstvallig en verrijk het.
4.    Verkoop Cataluña niet: niet voor partijdigheid, niet voor geld, niet voor       macht… nergens voor.
5.    Niet doden of overreden namens een slogan.
6.    Het recht om Catalaans te zijn mag geen enkele burger ontzegd worden.       Iedereen die het land wil/waardeert heeft het recht het als het zijne op te eisen.
7.    Leg niemand uw nationaliteit op. Catalonië is een land van vrijheid.
8.    Laat je niet verblinden door vreemde avonturen. Catalonië is uw werkveld/    vakgebied.  Dit ontneemt niet dat je solidair moet zijn met alle mannen/vrouwen.
9.    Dien de vijanden van je volk niet. Ze zijn de vijanden van alle volkeren van de wereld.
10.    Wees kritisch: Catalonië is niet het beste land; het is gewoon het jouwe.

Over 2 weken zijn er verkiezingen hier. Eén van de kandidaten belooft Catalonië in 2 jaar tijd onafhankelijk te krijgen als hij gekozen wordt. Het leeft sterk hier het Catalaanse nationalisme en dat is niet altijd prettig.

Na de taart, die trouwens erg lekker was, keken we nog een film.

Vanochtend op tijd opgestaan en naar een pleintje gelopen met een speeltuintje waar we lekker ontbeten hebben. We hebben er heerlijk lang gezeten en Florentine heeft er lekker gespleeld. Het is erg grappig hoe Florentine Engels en Nederlands praat. Het “konijntje is away” en wij heten Simarieke. Als je iets vraagt zegt ze Yes maar ook Yeah en Yep. En als haar pop iets overkomt of ze een poepbroek heeft zegt ze “Oh dear!”.

Terwijl Jan Paul en Katy thuis de spullen in pakten, was Florentine een ‘cat’.

Om 1 uur liepen we naar de bus en gingen ze helaas weer terug naar Londen…

We sluiten weer even af met onze ventjes

Afgelopen weekend gingen we naar Jan Paul, Katy en Florentine. Zij hadden een huisje gehuurd in Tamariu, zo’n 130 km ten noorden van Barcelona. Om 4 uur waren we bij het busstation voor de bus van 16.15 uur maar grrrrr die was al volgeboekt. We konden nog mee met de bus van 18.30 uur. We zijn via een terrasje maar weer terug naar huis gelopen. Wat boodschapjes gedaan, even yochurt gegeten en weer terug naar het station gelopen.

Jan Paul kwam ons ophalen in Palafrugell en de gps liet ons via een vreemd zandweggetje naar Tamariu rijden (JP en Katy hadden een auto gehuurd).

Om een uur of 22.00 zaten we met z’n allen aan tafel. Na een gezellige avond doken we ons bedje in, in een schattig kamertje

We ontbeten lekker op het terrasEn Florentine ging op zoek naar haar kadootje
Een mooie pop met een rugzakje waar een konijntje in zat maar Florentine wil graag zelf het rugzakje om

Florentine zegt alles na en praat korte zinnetjes in zowel Engels als Nederlands, erg grappig.

Na het ontbijt liepen we de straat uit naar het strand en maakten we een wandelingetje.

Na de lunch nog even op het strand en Florentine in de zee en toen gingen we weer naar huis

Het was een heerlijke mini-vakantie en donderdag zien we ze weer, hier in Barcelona!

Zondagavond vloog ik terug naar Barcelona ná mijn werk in Nederland. Ik had wat tijd te overbruggen op Schiphol dus ik kon eindelijk eens op zoek naar een nieuw nekkussentje. Mijn oude was niet fijn en bovendien lek. Het is een enorm ding geworden maar ik had eindelijk een keer geen nekpijn de volgende dag.

Toen ik ’s nachts thuis kwam was Simon ziek. Ik vond het wel gezellig dat hij de volgende ochtend niet ging werken. Maar toen ik na 2 dagen werken voor De Oogappelboom het meest noodzakelijke af had, kreeg ik ook koorts. Toen waren we allebei ziek thuis. Wel gezelliger dan alleen ziek zijn!

Wel heel vervelend dat als je hier door de week ziek bent, je alleen tussen 14.00 en 15.00 uur, als de werklui pauze hebben, kunt slapen. De rest van de dag zijn ze met dit soort boren:

op 2 of 3 verschillende plekken in het gebouw bezig. We weten niet goed wat ze allemaal aan het doen zijn maar het klinkt altijd alsof het precies achter ons bed gebeurt. Toen we hier kwamen wonen zeiden ze dat eind februari de lift af zou zijn. Inmiddels hebben ze wel een hele verdieping gesloopt en opnieuw opgebouwd op het dak en zijn ze nu aan het appartement daaronder bezig, maar de lift is nog steeds niet af. Wij zijn het lawaai en al het stof wel zat en denken niet dat dit binnen een paar maanden klaar is dus we kijken zo nu en dan of we andere geschikte woonruimte zien op internet. Daarbij blijft het ook nog wel de vraag of we blijven want vorige week wist Barcelona nog steeds niet of ze Simon kunnen gaan betalen.

Als we uit het raam bij onze keuken/slaapruimte kijken zien we nu dit:

Je wil niet weten wat een lawaai het maakt als ze weer een stukje uit zo’n vloer proberen te krijgen!

Maar goed, al met al niet erg bevordelijk voor het herstel van ons ziek-zijn. (Hoewel Simon vandaag weer is gaan werken).

Vorige week ben ik nog met Moos naar de dierenarts geweest voor zijn aanhoudende diarree. Hij vindt het wel leuk bij de dierenarts, zou het liefst de hele wachtruimte doorlopen. De dierenarts laat hem wel altijd los lopen in zijn praktijkruimte en dan gaat Moos graag op onderzoek uit. In de wachruimte hou ik hem maar tegen want er kan zo een grote hond binnen lopen. Het stikt van de honden. Katten zie je nooit maar schijnen er ook veel te zijn maar mensen houden ze binnen.

Dinsdag nog met Sam naar de dierenarts geweest maar die is wat banger bij de dierenarts. De dierenarts vindt Sam en Moos erg grappig geloof ik en probeert ze altijd een kusje te geven maar daar was Sam te gestrest voor. Oosterse kortharen heb je hier in Spanje ook niet.

Sam blijft een heel druk actief peutertje die denkt dat hij zowel Sam, als Moos, als Beertje, als Minou, als Simon heet. Hij komt altijd. Hij ligt nog steeds graag en lang onder de speelmat, dan hebben wij en Moos even rust.

Zondag de 16de gingen we dus een kijken nemen in Grácia bij de feesten en versierde straten. Dat zelfde plan had heel Barcelona, er was geen doorkomen aan. We hebben 1 versierde straat gezien en toen er weer vandoor gegaan. Wat heel leuk was in deze versierde playmobiel straat waren 2 mannen met een viool en een accordeon die de sterren van de hemel speelden en iedereen enthousiast kregen.

Helaas konden we niet meer op een rustiger moment terug want ik moest vorige week voor de laatste vakantie opvang weer naar NL.

Ik kwam vrijdag laat in de middag terug en 2 uur later zag ik Simon weer bij Spaanse les! Daarna gingen we een hapje eten met Richie, een ex-stagiaire van Glassworks Amsterdam die nu via een ander bedrijf een paar dagen bij Glassworks Barcelona wat software aanpassingen kwam doen. Richie is Spaans en woont in Madrid.

Zaterdag deden we lekker rustig aan, boodschappen gedaan, beetje gewerkt, beetje gelezen, ’s avonds nog even naar de FNAC. Op de terugweg kwamen we langs een restaurant waar Simon al lang graag een keer zou eten. We dachten dat het heel duur was maar dat was niet zo dus besloten we ons eten in de vriezer te doen en maar weer eens van het leven in Barcelona te gaan genieten. Het was lekker, ik had konijn en Simon een pasta met brie-saus.Zondag hebben we de trein naar Manresa gepakt. Eeen stoptrein van anderhalf uur langs de bergen van Monserrat. Dat zag er onheilspellend uitEven later brak het losToen we aankwamen was alles weer voorbij en brak de zon weer door.

We wilden deze basiliek bezoeken maar die was nog dicht.We liepen wat door het oude centrum op zoek naar een terrasje maar het was compleet verlaten met hier en daar wat hangende mannen en slecht onderhouden huizen. We kregen een beetje hetzelfde gevoel als in Tortossa.

Gelukkig kwamen we na even lopen bij een nieuwer deel van de stad met een lange allée van platanen en terrasjes.Na het bezoek aan de basiliek met erg mooie glas in lood ramen gingen we naar de grot van Sint Ignasius. Het is een kerk met een zijgang die naar de grot leidt. De gang naar de grot is een en al kleur en versieringen. We keken onze ogen uit!

Terug naar het station liepen we over de oude brug die best wel steil was.

We sluiten natuurlijk weer af met onze 2 vriendjes

En Sam, die graag een schildpad had willen zijn. Hij sleept dit dingen op rug mee door het hele huis.

 

Afgelopen week hadden we drukke avonden ná ons werk. Maandagavond maakten we ons Spaanse huiswerk. Dinsdagavond gingen we bij de Decathlon flippers en snorkels kopen. Woensdagavond hadden we Spaanse les en kwamen daarna langs deze gezellige terrastuin gelopen:

Donderdagavond gingen we zwemmen in zee met de flippers en snorkels. Helaas was het water vrij koud want het had geregend ‘s middags.
En gisterenavond gingen we eindelijk kijken bij de fonteinshow van Mont Juïc. Simon kwam om 8 uur thuis en zei: ik moet je op weg naar de fontein wat laten zien in onze straat! En in het verlengde van onze straat, bij een bakkertje, verkochten ze de overheerlijke frappuccino die we vorig weekend ontdekt hadden en nog veel goedkoper ook. Het weekend begon heel erg goed! We liepen  in een uur door Raval slenterend naar de fontein en het was er ongelofelijk druk, zelfs de loopbruggen stonden vol mensen:

Toch konden we redelijk dichtbij komen en het was inderdaad een indrukwekkend spektakel. Alleen jammer dat de muziek niks met de water- en lichtshow te maken heeft.

Vanmiddag gingen we weer een lange wandeling maken en al wandelend leek het wel zondag, bijna alles was gesloten. Even googelen en vandaag blijkt het Maria Hemelvaart te zijn en dus een feestdag hier. Op een terrasje zaten we naast Engelse expats en hoorde we dat in de wijk Gràcia wat te doen was. Het blijkt dat daar een week lang feesten zijn en alle straten mee doen aan een competitie welke straat het mooist versierd is. Daar gaan we morgen dus maar eens kijken.
Tegen een uur of 7 begon het te donderen toen we bij het Parc Industrial zaten.

In een cafeetje zijn we gaan schuilen voor de regen en daarna de metro terug gepakt. Bij ons in de wijk een klein hapje gegeten want we hadden dus geen boodschappen kunnen doen. Ik zal al die Spaanse feestdagen eens in mijn agenda gaan zetten.

Op internet waren we erachter gekomen dat de super werkende anti-muggen apparaatjes voor in het stopcontact giftig zijn voor katten. Gelukkig had Klaas een nieuwe, grotere klamboe voor ons mee genomen uit Nederland.
Deze week werd ik echter wakker met de klamboe bovenop me en twee kleine ventjes Sam en Moos die daar bovenop trampoline aan het springen waren. Ongetwijfeld Sam die erin was gaan hangen en het geheel naar beneden had weten te brengen.
Toen ik de klamboe weer op had gehangen zag ik dat hij er 2 gaatjes in had gemaakt. Die plakte ik aan de binnenkant met twee stukjes pleister af en aan de buitenkant met een groter stuk pleister.
Op een gegeven moment hoorde ik Sam mauwen. Het was zijn mauwtje dat klinkt als “Help, ik zit in de penarie!” Maar het is wel een heel bescheiden mauwtje want hij weet ook dat hij iets stouts heeft gedaan.
Toen ik ging kijken had hij het grotere stuk pleister aan zijn poot zitten wat hij op allerlei manieren er vanaf probeerde te krijgen maar wat niet lukte.
En toen ik omhoog keek zag ik nog meer van Sam’s werk: