Barcelona

In alle jaren dat we in Haarlem woonden is Moos nooit met een grotere prooi dan een elastiekje aan komen zetten. Beertje kwam nog wel eens met een muisje aan. Dan zei Simon: “Goed zo Beertje, knappe meid ben je toch!”. Maar katten van tegenwoordig doden hun prooi niet meer dus dan moesten we de rest van de avond proberen een gehavend muisje te vangen die dan weer in de éne en dan weer in de andere hoek schoot. We maakten dan een doosje met krantenknipsels, water en stukjes kaas waarin het muisje dan een nachtje bij kon komen en dan lieten we hem de volgende ochtend een eind verder buiten weer los.
Eén keer was een muisje zo verlamd van angst dat die de rest van de avond in Simon’s elleboog heeft doorgebracht terwijl Simon allemaal lieve woordjes tegen hem zei. We hadden er bijna een huisdiertje bij maar de katten vonden hem ook zo leuk.
Dat muizen vangen was in ieder geval niet zo gênant als onze buurkat Saartje die bij alle open ramen naar binnen ging en dan sokken, ondergoed en zelfs een keer een trui voor haar baasje mee nam. Eens in de zoveel tijd ging de buurvrouw dan met een zak kledingstukken alle deuren in onze straat langs en dan kon je kijken of er iets van je bij zat. Toen ik een keer een dure wandelsok kwijt was heb ik bij haar aangebeld en hing die keurig over een rekje bij haar in de keuken. Ze probeerde me ook nog wat onderbroeken te slijten maar die waren niet van mij.
Minou heeft ook nooit wat gevangen alleen toen ze klein was pakjes zakdoekjes. En Moos is dus nooit verder gekomen dan elastiekjes. Tot vorige week, toen er ineens een duif naar binnen vloog. Het ging heel snel. Ik hoorde een hoop geklapper en hij vloog meteen door naar de keuken, alle katten erachteraan en Moos sprong en had beet. Luid grommend hield hij de duif in zijn bek. De duif ademde nog zag ik maar het leek alsof Moos zijn kopje in zijn bek had dus ik dacht dat de duif snel zou stikken.
Ik hoopte dat hij of zij geen maatje had want als wij uit ons raam kijken zien wij een richeltje met van die ijzeren pinnetjes en daar lag laatst een duif dood. Een andere duif heeft er meer dan een half uur omheen gelopen en geprobeerd zijn maatje weer overeind te duwen. Dat was heel zielig om te zien.
Ik hoopte ook dat de duif snel dood zou zijn omdat ik een paar weken geleden had geprobeerd de dierenarts een duif uit zijn lijden te laten verlossen maar dat was niet gelukt. Ik zag een gewonde duif op straat liggen die telkens probeerde op te staan maar dan gleden zijn pootjes weer weg en het leek alsof er wat ingewanden uit hem hingen. Ik ben toen terug naar binnen gerend voor een handdoek en ben snel met de duif in de handdoek naar een dierenarts gelopen. Gevraagd of hij hem een spuitje kon geven maar dat deden ze niet. De dierenambulance was weg bezuinigd maar hij kon de politie bellen en die zouden hem dan op komen halen. “En dan?” “Dan laten ze hem los in het bos.” Ik heb de duif daar achter gelaten maar ik had hem beter op straat kunnen laten liggen denk ik.
Maar goed, na een tijdje kon ik de duif in Moos’ bekje beter bekijken en zag ik dat zijn kopje toch niet in Moos zijn bekje zat. Misschien zou hij dus toch niet stikken. Ik face-timede Klaas wat ik moest doen want Klaas is van het survivallen en het platteland en ongewenste ratten met zijn luchtbuks doodschieten. Klaas zei dat ik de duif zijn nek om moest draaien maar ik wist niet hoe ik dat moest doen zonder flauw te vallen of over te geven. Een vogel kan zijn kopje alle kanten op bewegen dus die draai je niet in 1 keer de nek om dacht ik zo, meer in twee, drie keer draaien lijkt me maar misschien klopt de uitdrukking de nek om draaien ook helemaal niet, is het meer een kwestie van de nek naar de zijkant omknakken zeg maar. Ik kreeg helemaal slappe knieën toen ik daar allemaal aan dacht.
Klaas zei dat ik ook een schep achter zijn kopje kon zetten maar ik had geen schep. Linde van 6 kwam ook even face-timend kijken wat er aan de hand was. Ik vroeg haar of zij de duif dood zou durven maken. “Ja hoor”, zei ze, een grote bubblegum knauwend. “Hoe dan?” vroeg ik. “Gewoon, ik pak hem en dan met een mes.”
Klaas opperde gelukkig nog een klap geven met de koekenpan. Dat leek me de beste optie, we hebben een zware creuset koekenpan.
Maar vooralsnog had Moosje de duif nog steeds grommend in zijn bek en ik durfde hem er niet uit te pakken. Na een tijdje kreeg Moos echter kramp in zijn kaken denk ik en liet de duif even los. Ik pakte snel papier om onder de duif te leggen, een handdoek en de koekenpan. Inmiddels had Moos de duif weer vast maar hij begon moe te worden dus liet al snel weer los. Ik gooide gauw de handdoek over de duif en zag dat hij nog leefde maar veel was het niet meer. De duif lag op wat papieren en ik stond met de koekenpan omhoog geheven maar mijn arm stokte telkens ter hoogte van mijn knieën. Ik kon ook niet goed zien waar zijn kopje nu onder de handdoek lag en kreeg een vaag idee van de bende die het kon worden. Ik stond helemaal te trillen en kreeg toen het idee om de duif met handdoek en papieren in een plastic zak te schuiven en dicht te knopen.
Toen heb ik de balkon deuren verder geopend en heb ik de tas een aantal malen heel hard op de grond geslagen totdat ik er dacht ik wel vanuit kon gaan dat hij niet meer leefde. Het was heel akelig maar ik denk dat de politie dieren die uit hun lijden verlost moeten worden voortaan wel bij mij kunnen brengen. Na 2 uur trilde ik al niet meer.

Tirza en Reinout zijn een paar dagen in Barcelona. Erg gezellig! Wij gaan vooral met ze uit eten, weer heerlijke tapas op, en zij bezoeken nog de sagrada familia, parc guëll, hospital pau en het park bij ons aan het eind van de straat.

Ik ga elke dag als ik hier ben met Simon een uur wandelen gedurende zijn pauze. Zo genieten we optimaal van Barcelona, neem ik ook een goede bewegingspauze en ziet Simon ook wat anders dan de muur waar hij op zijn werk de hele dag tegen aan kijkt. Ik neem altijd voor ons beiden een oer-hollandse boterham met kaas en mosterd mee. Simon’s collega’s gaan elke middag uit eten. Dat loopt al snel op en ze praten allemaal Catalaans met elkaar. Ze nemen het Simon niet kwalijk dat hij gaat wandelen, ze zijn echt super aardig. Ze spreken allemaal ook Spaans en een paar spreken redelijk goed Engels. Tijdens een pauze vorige week was het zulk lekker weer dat we ons eerste ijsje aten.

Toen we hier kwamen wonen gingen we flink met Moos spelen om het gebrek aan naar buiten kunnen te compenseren. Moos vond het geweldig maar het probleem met Moos is dat hij geobsedeerd raakt. Hoe meer je met hem speelt, hoe meer hij eist dat je met hem speelt en hoe minder hij wil knuffelen. Uiteindelijk konden we geen nacht meer doorslapen omdat meneertje heel luid mauwend te kennen gaf dat het speeltijd was. Doodmoe besloten we zijn stokjes met elastiek eraan helemaal weg te leggen.

Omdat we dat natuurlijk wel zielig vonden dachten we hem en ons misschien een plezier te doen met een speeltje dat telkens een touwtje naar beneden laat vallen als je hem aanzet

Leuk speeltje maar het is Moos toch meer te doen om de menselijke interactie en Beertje vond het zó leuk dat ze er hard aan ging trekken en het een enorm kabaal maakte omdat het de hele tijd tegen de deur klapte.

Het nachtelijk gemauw ging intussen door, misschien iets minder luid. Zo nu en dan laat hij midden in de nacht ook nog een zwaar plastic speeltje met een flos eraan boven op mijn hoofd vallen en gaat dan met zijn nageltjes op mijn hoofd tikken dat het echt weer tijd is om te spelen.

Op internet lezen we dat we niet de enigen zijn met een kat die je uit je slaap houdt dus volgden we 1 van de adviezen op om zijn gezondheid te laten checken. Gezien Moos in NL vaak geen goede ontlasting had en hier altijd, niet onverstandig. Moos vond het reuze interessant bij de aardige, ook goed Engels sprekende dierenarts. Hij mocht in de hele kamer op onderzoek uit. We kregen ander voer mee en moeten nog ontlasting inleveren.

Het zou mooi zijn als er iets gevonden wordt maar wij hebben er geen vertrouwen in dat hij ons dan gaat laten slapen.

Op internet lazen we ook dat Oosterse kortharen zich eenzaam voelen als ze geen andere kat hebben om mee te slapen. En vroeger sliep hij altijd innig verstrengeld met Knor. Als Moos uitgebreid de oortjes van Beertje wast mag hij soms 10 minuten bij haar liggen:

 

Maar dat is heel wat anders dan hoe hij met Knor urenlang lag:

We hebben een dierarts gemaild of hij denkt dat het zou kunnen helpen, een oosters korthaartje erbij.

We hebben ook gedacht een soort hondenbuggy te kopen, met hem naar het park te rijden en hem daar aan een lijntje los te laten. We vermoeden echter dat hij dan dag en nacht voor de deur gaat staan mauwen om naar buiten te mogen.

De laatste dagen lijkt er echter enige verbetering te zijn als we de hele dag de deuren naar het balkonnetje open houden. Wordt vervolgd dit verhaal…

Beertje is echt een dochter van haar vader. Wanneer er een schermpje aan gaat is Beertje erbij. Dat was in Haarlem al zomaar hier ook

 

Als ik in Nederland ben, face time ik elke dag met Simon en gelukkig zie ik Beertje dan ook altijd

Met pasen besloten we een nachtje naar Gerona te gaan. Toch maar niet met de motor want Simon’s ziektekosten verzekering in Nederland is nog steeds niet goed geregeld. De werkgever moet een bepaald formulier aaanvragen bij de SVB wat dan aan de zorgverzekeraar overlegd moet worden maar het lukt de SVB maar niet dat formulier te produceren.

Met de trein dus wat ook heel leuk is. Ik had een hotel uitgekozen wat dan wel wat verder uit het centrum lag maar mét een dakterras waar je kon ontbijten met een geweldig uitzicht op de bergen. Het bleek vooral ver uit het centrum te liggen en het dakterras was dicht.  Een volgende keer toch maar eerst bellen. Wat wij als Nederlanders al best wel mooi weer vinden, is hier natuurlijk nog veel te koud. Maar het was wel een hele ruime hotelkamer.

Veel trappen gelopen

Mooie uitzichten

En heerlijke flensjes gegeten op dezelfde plek waar we dat vele jaren geleden ook deden

’s avonds gingen we uit eten en bestelden rijst met eendenpaté dachten we. Het was rijst met eendenlever. Erg lekker maar Simon kon zich toch moeilijk over het idee heen zetten en liet de lever liever aan de kant.

 

 

 

 

Het was een heerlijk weekend en we waren voor het eerst op vakantie in eigen land!

Vorige maand wilden we een ritje met de motor gaan maken. Helemaal aangekleed, banden gepompt etc. reden we de parkeergarage uit, boven aangekomen moesten we stoppen voor voetgangers. Toen zei de motor prrt, prrt en toen niks meer. Alle lampen en zo deden het nog dus we dachten niet dat het de accu zou zijn. Motor weer terug de parkeergarage in laten rollen en vervolgens toch een hele dag gehad in park Guëll.

De week erop zijn we een keer vroeg op gestaan om de motor naar de BMW garage te duwen, voordat Simon aan het werk moest. Twee mensen hielpen de motor omhoog duwen en toen gingen we op weg. Dat hielden we 30 meter vol. Simon had zo’n pijn aan zijn polsen om 300 kg in evenwicht te houden, het was niet te doen.

Ik ben naar huis gegaan en op internet een sleepservice gaan zoeken. Met mijn karige Spaans gaan bellen en binnen een half uur zou de sleepdienst bij de kathedraal zijn waar de motor stond. Met het Spaanse mañana, mañana in mijn hoofd dacht ik het vast verkeerd begrepen te hebben maar inderdaad, binnen een half uur was er iemand met een soort sleepwagentje. Ik wees de motor aan en de mond van die meneer viel open.

Blijkt dat een scooter ook motor wordt genoemd en omdat ik als vrouw belde waren ze daar natuurlijk vanuit gegaan ipv onze grote BMW. Die kreeg hij in zijn eentje natuurlijk nooit op dat autootje gereden en dat autootje was eigenlijk ook voor scooters. Hij ging bellen met een collega met een vrachtauto maar dat zou wel even gaan duren eer hij kwam. Na een half uur was het geduld van die man op en vroeg hij aan een grote sterke man die daar al een tijdje stond te wachten of hij de motor mee op zijn sleepje kon duwen.

Zo gezegd zo gedaan. Flink aantal spanbanden en op weg naar de garage

Bij de garage aangekomen, was die man door al het oponthoud nogal gehaast en had vergeten dat sleepding helemaal terug naar de grond te brengen. Met zijn drieën trokken ze de motor eraf en kkrrrrrr, daarmee een stuk van de onderkuip:

Gelukkig allemaal weer gemaakt en het bleek toch de accu te zijn… We hebben in ieder geval een fijne garage gevonden!

Op goede vrijdag was er een kleine processie, lang niet zo uitbundig als in het zuiden van Spanje

Na goede vrijdag gingen we een dagje op verkenning in eigen stad. We namen de metro naar parc del guinardo en waren verrast door alle mooie vergezichten. Het is een berg in de stad eigenlijk.

 

En dan zijn de moeders er. Samen met het vliegtuig gekomen. Ze hadden rolstoelassistentie aangevraagd omdat lange stukken lopen en met bagage trappen op en af voor Gerda misschien lastig zou zijn. Toen ze op schiphol uit de trein stapten pakten ze een rolstoel die je daar met een 2 euro muntje kunt lenen. Het was nl nog even lopen naar de balie voor de rolstoelassistentie. Maar ja, hoe je dat, Gerda in de rolstoel, haar duwen en dan 2 rolkoffertjes mee slepen. Dat ging niet, dan maar de koffertjes in de rolstoel en zelf lopen naar de balie voor rolstoelassistentie. Daar hadden ze wel even hun twijfels over de noodzaak van assistentie.

Even uitrusten van de reis op onze nieuwe slaapbank, waar Gerda heerlijk heeft geslapen. Mok sliep op een luchtbed in de studeerhoek/keuken maar ook heerlijk geslapen. Op Moos zijn nachtelijk gemauw na dan.

En dan uit eten.

En de volgende dag wandelen langs het strand en lunchen in Barceloneta:

De dag daarna pakken we de trein, bus en taxi naar de botanische tuinen in Blanes

Nog niet zoveel in bloei maar geweldige uitzichten

We lopen naar beneden weer naar Blanes

’s avonds moeten we nog even naar het postkantoor waar we dit mooie glas in lood planfond zagen:

De sagrada familia mocht natuurlijk ook niet ontbreken. Ze zijn al een stuk verder dan toen wij er de laatste keer waren en het licht door de ramen was overweldigend mooi.

Net als Simon

Later in de maand komt Astrid en we doen inkopen bij de overdekte markt achter ons huis.

In onze wijk zit een patisserie opleiding en 3 dagen per week is een daaraan verbonden postres-restaurant open. We kiezen voor de tapas-postres en moeten plaats nemen aan een hoge tafel met krukken achter in de keuken. We zien ze alles klaar maken en krijgen heerlijke nagerechtjes geserveerd.

 

 

 

 

 

Omdat de keuken nog niet af is zijn we nog maar eens uit eten gegaan en aten we dit heerlijke toetje.

Als ik een weekend werken ben in Nederland, is Simon hard aan de slag gegaan met de keuken. Met de hand afwassen eindelijk weer voorbij!

We hebben achter ons huis een garage gevonden waar de motor veilig kan staan. Even banden pompen en dan gaan we ons eerste ritje hier in Spanje maken, naar Sitges. Dat was een hele mooie route langs de zee.

In Sitges was het carnaval

De eerste churros van het jaar!! mmmm

Beertje en Minou vermaken zich ook graag met de ipad. Filmpjes van andere katten kijken, altijd leuk!

Uiteindelijk vindt Minou het altijd té leuk worden en probeert dan de ipad in haar bek mee te slepen

In een vrij weekend zijn we naar Parc Guell gelopen, laatste stukje met de roltrappen en daarna genieten van de uitzichten.

Daar ergens wonen we:

Het Spaanse eten is heerlijk maar soms willen we wel eens wat Nederlands eten. Zoals rode kool uit een pot of drop, pannenkoeken, nasi

8 december  vertrok Simon voor zijn werk naar Barcelona, hij verbleef samen met een free lancer 3 weken in een appartement gehuurd door Glassworks. Marieke bleef in Nederland werken en klussen aan ons huis. Twee weken later ging Marieke ook voor een aantal dagen naar Barcelona om een onderkomen voor ons beiden en onze 3 katten te vinden want 31 december zouden we echt verhuizen.

Dat was een behoorlijke klus om iets betaalbaars te vinden waar ook de katten mochten wonen en ze liefst naar buiten konden én waar we 31 december in konden. We vonden iets in El Borne, het oude centrum, tekenden een contract en moesten een flinke aanbetaling doen. Het verliep allemaal een beetje vreemd dus maar hopen dat we niet opgelicht waren. 31 december zouden we vanaf het vliegveld meteen naar de advocaat van de eigenaar van het pand gaan om verdere papieren te tekenen en de sleutels overhandigd te krijgen.

Een collega van Simon ging op haar vrije dag met ons mee om te vertalen en een andere collega had aangeboden dat mócht de hele deal niet doorgaan, we met onze 3 katten bij hem mochten slapen. Erg aardige collega’s!

Steef ging 9 dagen een vriendin in Barcelona bezoeken en ging met hetzelfde vliegtuig als wij! We hadden gezorgd dat we bij elkaar zaten en daar gingen we dan, Beertje mocht in de schoudertas bij ons in de cabine blijven en Minou en Moos gingen bang het ruim in:

Gelukkig ging alles goed en om een uur of 7 woonden we dan in Barcelona, Carrer de la Princesa 19, 1.4

En toen begon de KOU en de KOU en de KOU!!! Wat hebben we het koud gehad. Er hangen een paar dingen aan de muur die voor verwarming door moeten gaan, ze worden ook wel heet maar verwarmen helemaal niets. Buiten was het een graad of 12 overdag, ’s nachts 6 en binnen ongeveer even koud. Daar sliepen we dan op ons luchtbed met alle dekens die we hadden, kleren aan en alle 3 de poezen bij ons onder de dekens. Zij hadden het ook zó koud.

1 januari was alles dicht natuurlijk maar gelukkig is de rambla erg toeristisch en daar vonden we een paar winkeltjes die open waren en hebben we een blaaskacheltje kunnen kopen. Het bleef koud maar vóór het kacheltje was het lekker warm. Gelukkig kwam Steef ook wat warmte brengen met een waxinelichtje en relaxthee.

Het is nu april en helaas is het in de ruimte waar de keuken en onze slaapkamer (gecreëerd door een aantal stellingkasten) zich bevinden, nog steeds te koud om onze werkhoek in te richten. Het weer overdag is vaak lekker en vaak zonnig maar binnen hebben we nog nooit zo’n koude winter meegemaakt!

Omdat we ons huis in Haarlem gemeubileerd gingen verhuren moesten we ons huis hier opnieuw inrichten. In Haarlem hadden we de Ikea al bezocht en we wisten precies wat we wilden kopen hier in Barcelona. Natuurlijk wilden we zo snel mogelijk weer kunnen zitten, koken etc. dus 2 januari gingen we meteen naar de Ikea. Dat bleek de drukste dag van het jaar bij Ikea te zijn. Voetje voor voetje mee-schuifelend met de mensenmassa door de Ikea stonden we 7 uur later weer uitgeput buiten. Maar Ikea kwam dezelfde avond alles nog leveren!

We hebben nog tot 3.00 uur s’ nachts de slaapbank in elkaar gezet zodat we niet meer op het koude luchtbed hoefden. Ons eigen bed zou pas eind januari met de verhuis van spullen uit Haarlem komen.

De volgende dagen werd het steeds meer een thuis:

En na al dat harde werk is het niet verkeerd om even van het weer te genieten:

Het is erg leuk om Steef hier een dikke week in Barcelona te hebben. Daardoor voelt het meteen zo thuis! Een terrasje op zijn tijd hoort daar ook bij. En hier trakteert Steef op een heerlijke salade!

In januari, als Marieke terug in Nederland is voor haar werk, heeft ze daarna nog een week om, gelukkig met veel hulp, de laatste klussen in huis te doen. En dan komt de verhuis wagen terwijl Marieke een flinke griep heeft, niet zo’n handige combinatie

De motor gaat ook mee!

En dan zijn alle spullen er. Gelukkig voor ons is net Simon’s broer, Jan-Paul een weekend over en heeft alles mee 2 hoog naar boven kunnen sjouwen!

We gaan veel uit eten met Jan Paul en krijgen ook een keer een bijzonder gerechtje van chorizo die wordt aangestoken.

Intussen hebben de katten het ook nog steeds erg koud, maar met z’n tweeën bij elkaar wat minder.

Al snel ontdekten we dat we gelukkig heerlijke patat kunnen krijgen hier, vooral erg handig toen we nog niet konden koken omdat we onze spullen nog niet hadden.

Na een tijdje wordt Simon een paar dagen heel erg ziek, flinke buikgriep en de kou helpt dan ook niet maar gelukkig kwam Beertje hem warm houden.

Beertje vindt het ook heel leuk om zichzelf heel lang in ronde reflecterende dingen te bekijken:

Tot zover deze update. Binnenkort weer verder.